Δυναμικό παραγωγής οίνων ποιότητας ορισμένων οινοποιήσιμων ποικιλιών αμπέλου που εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης

by GreekCellar
78 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Του Δημήτρη Κυρίτση

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι Έλληνες οινοποιοί στρέφονται προς την καλλιέργεια και οινοποίηση ελληνικών ποικιλιών, καθώς έχει γίνει πλέον αντιληπτό από την πλειοψηφία των παραγωγών, ότι οι γηγενείς ποικιλίες σταφυλιών είναι αυτές που θα κάνουν τα ελληνικά κρασιά ανταγωνιστικά στη διεθνή αγορά. Ένας οίνος που παράγεται στην Ελλάδα, θα μπορέσει να κεντρίσει το ενδιαφέρον των ξένων καταναλωτών πολύ ευκολότερα στην περίπτωση που αυτός προέρχεται από κάποια ελληνική ποικιλία, σε σχέση με το εάν προερχόταν από κάποια ξενική.

Ο ελληνικός αμπελώνας «κρύβει» προφανώς ένα σημαντικό αριθμό οινοποιήσιμων ποικιλιών σταφυλιών με εξαιρετικές δυνατότητες, ορισμένες από τις οποίες παραμένουν προς το παρόν ανεκμετάλλευτες. Αυτό που πρέπει να γίνεται αδιάκοπα λοιπόν, κατά την άποψή μου, τόσο σε επίπεδο αμπελώνα κυρίως αλλά και σε επίπεδο οινοποιείου, είναι η συνεχής έρευνα και ο πειραματισμός.

Μια τέτοια έρευνα πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της μεταπτυχιακής μου διατριβής, στη Γεωπονική σχολή του Α.Π.Θ., μέσω της οποίας προσπαθήσαμε να μελετήσουμε τη δυνατότητα ή μη, ορισμένων ποικιλιών που καλλιεργούνται στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης, να παράγουν οίνους ποιότητας. Οι ποικιλίες που μελετήθηκαν ήταν το Ζουμιάτικο (λευκή), το Παμίδι (ερυθρωπή) και οι ερυθρές ποικιλίες Καρναχαλάς, Μαυρούδι (2 εκδοχές, μικρόρραγο και μεγαλόρραγο) και Μπουγιαλαμάς.

Από την έναρξη του περκασμού και έως τον τρύγο, πραγματοποιήθηκαν διαδοχικές δειγματοληψίες, μετρήσεις και αναλύσεις για την παρακολούθηση της ωρίμανσης των σταφυλιών. Κάθε ποικιλία οινοποιήθηκε με δύο διαφορετικές μεθόδους, την κλασσική και την προζυμωτική κρυοεκχύλιση. Στην ποικιλία Παμίδι εφαρμόστηκε η διαδικασία της λευκής οινοποίησης. Στους τελικούς οίνους πραγματοποιήθηκε μια σειρά από αναλύσεις, τόσο πριν την εμφιάλωση, όσο και 4 και 16 μήνες μετά.

Από τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής προέκυψε το συμπέρασμα ότι οι ερυθρές κυρίως ποικιλίες είναι ικανές να παράγουν οίνους υψηλής ποιότητας. Ειδικότερα ο Μπουγιαλαμάς και το Μαυρούδι φαίνεται να έχουν εξαιρετικές δυνατότητες, καθώς εκτός από ορισμένα εξαιρετικά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, εμφάνισαν ένα πολύ υψηλό Δείκτη Ολικών Φαινολών, καθώς και πολύ υψηλές συγκεντρώσεις ανθοκυανών, οι οποίες είναι υψηλότερες από τις αντίστοιχες πολλών ελληνικών ερυθρών ποικιλιών. Πιο συγκεκριμένα, το Μαυρούδι, από την περιοχή του Ίασμου Ροδόπης, εμφάνισε συγκέντρωση ανθοκυανών ανάλογη με οίνους προερχόμενων από τις ποικιλίες Λημνιώνα, Αυγουστιάτη, Αγιωργίτικο, Μανδηλαριά και Syrah. Το Μαυρούδι από τον Πεντάλοφο Έβρου και ο Μπουγιαλαμάς εμφάνισαν υψηλότερη συγκέντρωση ανθοκυανών, ακόμη και από την ξενική ποικιλία Cabernet sauvignon. Συμπεράναμε λοιπόν, πως θα μπορούσαν οι δύο αυτές ποικιλίες να χρησιμοποιηθούν και ως βελτιωτικές κατά την οινοποίηση άλλων ερυθρών ποικιλιών, οι οποίες δεν εμφανίζουν υψηλή περιεκτικότητα σε ολικές ανθοκυάνες, με σκοπό τη βελτίωση του χρώματος των παραγόμενων από αυτές οίνων.

Αντιθέτως, τόσο το Ζουμιάτικο, όσο και ο Καρναχαλάς φαίνεται πως δεν έχουν το δυναμικό να παράγουν οίνους υψηλής ποιότητας. Θα μπορούσαν ωστόσο να παράγουν χαμηλότερης ποιότητας οίνους – «μαζικής κατανάλωσης» – λευκούς ή ερυθρωπούς αντίστοιχα.

Όσον αφορά στην ποικιλία Παμίδι, δεν κατέστη δυνατή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, γεγονός που οφείλεται στην κακή υγιεινή κατάσταση των σταφυλιών κατά τον τρυγητό, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών (χαλάζι, συνεχείς βροχοπτώσεις) που επικρατούσαν στην περιοχή τη συγκεκριμένη περίοδο.

Θεωρήσαμε επίσης πολύ σημαντική, τη διερεύνηση κάθε ποικιλίας ξεχωριστά, τόσο σε επίπεδο καλλιέργειας στον αμπελώνα όσο και σε επίπεδο τεχνικών και μεθόδων οινοποίησης, ώστε να προσδιοριστούν επακριβώς οι κατάλληλες καλλιεργητικές και οινολογικές τεχνικές που αρμόζουν σε κάθε ποικιλία και που θα οδηγήσουν στην παραγωγή ποιοτικών οίνων. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θα ήταν μια έρευνα σχετικά με την ικανότητα της «γκρίζας» ποικιλίας Παμίδι να παράγει μονοποικιλιακούς ερυθρωπούς (ροζέ) οίνους υψηλής ποιότητας.

Τέλος, απαραίτητη και πολύ ενδιαφέρουσα θα ήταν επίσης, η πραγματοποίηση μιας μελέτης που θα αφορά στην ταυτοποίηση της ποικιλίας Μαυρούδι, η οποία εντοπίζεται σε διάφορες περιοχές της Θράκης, σε δύο διαφορετικές εκδοχές (μικρόρραγη και μεγαλόρραγη), έτσι ώστε να εξακριβωθεί, εάν πρόκειται για δύο διαφορετικούς κλώνους ή ακόμη και για διαφορετικές ποικιλίες.

 

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like