Στέλιος Μπουτάρης εφ’ όλης της ύλης

by GreekCellar
144 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Τον συναντήσαμε στην έκθεση Οινόραμα και παρά την αρχική μας σκέψη να μην τον πλησιάσουμε, έτσι άτυπα, χωρίς μια προηγούμενη τηλεφωνική επικοινωνία, το τολμήσαμε εισπράττοντας άνεση, καλή διάθεση και φυσικά ένα ραντεβού για τη συνέντευξη, που τηρήθηκε στο 100%

Έχοντας απέναντί μας τον Στέλιο Μπουτάρη θέλαμε να ξεκινήσουμε μια συνέντευξη, που αν ήταν δυνατόν θα έπρεπε να κρατήσει ώρες, να αναλύσουμε κάθε τι που έχει σχέση με το ελληνικό κρασί και τόσο εμείς, όσο και οι αναγνώστες του Greekcellar.gr να γίνουμε σοφότεροι.

Αισιόδοξος ο Στ. Μπουτάρης, παρά τις δυσκολίες της εποχής, είναι σίγουρος πως το ελληνικό κρασί θα πάει καλύτερα και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Επαινεί τα ελληνικά κρασιά, τους συναδέλφους του και εστιάζει πλέον την προσοχή στο καλό marketing.

 

Αν επιχειρήσουμε μια αναδρομή στο ελληνικό κρασί τα τελευταία 20 χρόνια πώς ήταν η κατάσταση παλαιότερα και τι έχει αλλάξει;

Αυτό που λέω πάντα είναι ότι το ελληνικό κρασί έχει μια μεγάλη ιστορία και μια πολύ μικρή παράδοση. Ουσιαστικά το ελληνικό κρασί ξεκινάει τη δεκαετία του ’90 όπου πολλοί νέοι οινολόγοι γύρισαν, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών προγραμμάτων έγιναν πολλά οινοποιεία και ξαφνικά είδαμε μια πολύ μεγάλη αναγέννηση στο ελληνικό κρασί. Έγιναν πολλά μικρά οινοποιεία, τα οποία αναβάθμισαν πολύ το ελληνικό κρασί. Βέβαια αυτό φάνηκε πάρα πολύ στα λευκά, δεν είναι τυχαίο που τα λευκά τα ελληνικά είναι καλύτερα από τα  κόκκινα. Αυτό γιατί τα λευκά είναι πιο τεχνολογικά κρασιά και έτσι η επένδυση του οινοποιείου απέδωσε καλύτερα. Αυτό που γίνεται τώρα – αφού έχει ενηλικιωθεί ο κλάδος – τα οινοποιεία είναι 20 – 30 ετών πια βλέπουμε μια μεγάλη επένδυση στον αμπελώνα. Οπότε θα δούμε και ερυθρά πολύ καλά ελληνικά κρασιά.

 

Η κρίση πόσο επηρέασε τον κλάδο και σε επίπεδο τιμών και σε επίπεδο επενδύσεων;

Η κρίση θεωρώ ότι έχει κάνει καλό στο ελληνικό κρασί, γιατί δείξαμε ως οινοποιοί μια πολύ μεγάλη ωριμότητα, δηλαδή γρήγορα βγήκαμε προς τα έξω, ορθολογήσαμε τις τιμές μας και γενικά όλη αυτή η κακή δημοσιότητα για την Ελλάδα γύρισε θετικά σε εμάς γιατί πολλοί ψάχνουν καλές ελληνικές ιστορίες. Το κρασί είναι μια καλή ελληνική ιστορία μέσα στο χαμό, δηλαδή ένας δημοσιογράφος από το εξωτερικό ή ένας διανομέας θα πει για να δω τι γίνεται, δεν μπορεί να είναι όλα στραβά στην Ελλάδα. Ψάχνει λίγο παραπάνω και βλέπει ότι το κρασί είναι από τα καλά που έχουν συμβεί στην Ελλάδα. Το κρασί έχει γίνει μόδα, έχουν βγει πολλά καινούργια κρασιά, πολλοί καινούργιοι παραγωγοί, ακριβά κρασιά, φθηνά κρασιά, δηλαδή υπάρχει μια κινητικότητα στον κλάδο μεγάλη.

 

Ακριβό σημαίνει πάντα και καλό;

Όχι, αλλά για να είναι ακριβό πρέπει να είναι και καλό. Έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορέσει να πουλήσει. Εγώ είμαι πάντα της άποψης και το έχω ξαναπεί, ότι τα ελληνικά κρασιά τα φθηνά είναι ακριβά και τα ακριβά φθηνά. Δηλαδή κρασιά των 4 ή 5 ευρώ θα έπρεπε να είναι 2 ευρώ, ώστε να υπάρχει και μια μεγαλύτερη κινητικότητα στον καταναλωτή και κρασιά που κάνουν 20 και 30 ευρώ θα μπορούσαν να κάνουν 50 και 60 ευρώ. Κατά την άποψή μου πρέπει να ανοίξει η ψαλίδα, να μπουν πιο πολλά ακριβά ελληνικά κρασιά, icon κρασιά που λέμε, τα οποία φυσικά πρέπει να είναι καλά, αλλά να έχουν και το περιτύλιγμα του marketing για να μπορούν να σταθούν εκεί ψηλά.

 

Stelios2Η κουλτούρα του Έλληνα ως προς το κρασί αλλάζει;

Ναι, αλλάζει κάθε μέρα. Λίγο οι σχολές, λίγο οι γευστικές δοκιμές που γίνονται συνέχεια, λίγο οι εταιρίες που βγαίνουν προς τα έξω με wine dinners, γευστικές δοκιμές, έχει μπει, ειδικά η νεολαία, πάρα πολύ στο κρασί.

 

Η εικόνα μας στο εξωτερικό αλλάζει; Ποια ήταν παλιά και ποια είναι τώρα;

Η εικόνα μας ήταν η ρετσίνα. Αυτό έχει αλλάξει πάρα πολύ με όλη την προσπάθεια που έχει γίνει από την ΕΔΟΑΟ, με τα προγράμματα που έχει τρέξει κυρίως σε τέσσερις αγορές, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και Κίνα. Βλέπουμε ότι υπάρχει μια μεταστροφή στο ελληνικό κρασί, μιλάμε για τις τοποποικιλίες, αρχίζουμε και συγκρινόμαστε με την Αυστρία, συγκρινόμαστε στο premium κομμάτι της αγοράς. Βλέπουμε σαφώς μια αλλαγή στο πως βλέπει το ελληνικό κρασί ο ξένος καταναλωτής. Η δημοσιότητα που παίρνουμε είναι πολλαπλάσια των πωλήσεων που παίρνουμε.

 

Πού πάσχει όμως το ελληνικό κρασί στις εξαγωγές;

Πάσχει στο κομμάτι της διάθεσης, στο κομμάτι της διανομής. Σε πολλές χώρες ακόμα δεν έχουμε μπει στα βασικά δίκτυα. Το κρασί από τη φύση του έχει πολλά χέρια, δηλαδή θα έχει έναν εισαγωγέα, έναν διανομέα, έχει μια κάβα, πολλοί θα πάρουν το κρασί μέχρι να φτάσει στον τελικό καταναλωτή ή στο εστιατόριο. Επίσης ένα άλλο κομμάτι είναι ότι το κρασί έχει πάρα πολλούς φόρους, διαδικασίες, που είναι διαφορετικές από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ κάθε πολιτεία έχει δικούς της νόμους. Άρα είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη η ύπαρξη ενός σωστού δικτύου διανομής, τα οποία (σς δίκτυα) τα κερδίζουμε ακόμα, δεν έχουμε μπει πλήρως. Για παράδειγμα στη Γερμανία το ελληνικό κρασί διακινείται μόνο από τους “ethnic πελάτες” που διακινούν και ψάρια, και λάδι και ελιές. Έτσι δεν θα φτάσει μέχρι τον τελικό καταναλωτή. Πρέπει λοιπόν να βρούμε τα δίκτυα και για να βρούμε τα δίκτυα πρέπει να δημιουργήσουμε μια καλύτερη εικόνα, τώρα και σαν ΣΕΟ έχουμε δημιουργήσει ένα πρόγραμμα για να κάνουμε πολλές ενέργειες στη Γερμανία, προκειμένου να χτιστεί το όνομα καλύτερα.

 

Τι πιστεύετε ότι κάνουν καλά και τι κάνουν λάθος οι Έλληνες οινοποιοί;

Οι Έλληνες οινοποιοί κάνουν πάρα πολύ ωραία κρασιά, αλλά δεν έχουν πολύ καλό marketing ακόμα. Πρέπει να δημιουργήσουμε το περιτύλιγμα για να μπορέσουμε να κάνουμε την υπέρβαση.

 

Ο ειδικός φόρος πόση ζημιά έκανε;

Έκανε τεράστια ζημιά. Είναι σε όλα τα επίπεδα. Είναι ένας φόρος άδικος, ανοίγει ο ασκός του Αιόλου. Σήμερα είναι 20 λεπτά, μπορεί αύριο να γίνει 40 λεπτά. Βάζουμε φόρο σε ένα αγροτικό προϊόν… απαράδεκτο. Πυροβολούμε ένα κλάδο που έχει ανάπτυξη…απαράδεκτο. Είναι ένας φόρος που δεν ήθελε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, τον ήθελε το υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή από πού να το πιάσουμε και που να το τελειώσουμε. Δημιουργεί λαθρεμπορία. Αυτή τη στιγμή και τα έσοδα από τον ΦΠΑ είναι πεσμένα. Στις περισσότερες περιοχές το περισσότερο χύμα που διακινείται, είναι χωρίς παραστατικά. Ελπίζουμε ότι ένα από τα πρώτα – πρώτα μέτρα που θα παρθούν όταν θα βγούμε από το μνημόνιο είναι να γυρίσει πίσω ο φόρος ή τουλάχιστον να αποκτήσει μια ανταποδοτικότητα. Αυτό που ζητάμε είναι τουλάχιστον ένα μέρος του φόρου να γυρίσει πίσω στον κλάδο και να δημιουργήσουμε τους μηχανισμούς εκείνους, ώστε να αυτοπροστατευτούμε. Σε όλο τον κόσμο έτσι γίνεται επειδή το κρασί έχει νομοθεσία, έχει ονομασίες, έχει περιοχές, πρέπει να ελέγξουμε και να προστατεύσουμε. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένας τρίτος, δεν μπορεί να το κάνει μια διεύθυνση Γεωργίας. Πρέπει το κράτος να αναθέσει στους ίδιους τους παραγωγούς να αυτοελεγχθούν και να αυτοπροστατευθούν. Έχουμε ζητήσει τα Συμβούλια Ζώνης να έχουν μια νομική κάλυψη από το Κράτος. Μας έδωσαν τουλάχιστον τις γευστικές δοκιμές για τα ΠΟΠ, που τα κάνουμε πια οι ίδιοι μεταξύ μας. Να πάρουμε και τον έλεγχο των ονομασιών ώστε να μπορέσουμε να αυτοπροστατευθούμε, δεν μπορώ εγώ να πάω να καρφώσω έναν συνάδελφο. Δεν νομιμοποιούμαι να του πω κάτι. Όλοι μαζί σαν Ζώνη νομιμοποιούμαστε.

 

Το ελληνικό κρασί φτιάχνει τώρα ένα brand name. Το καλοκαίρι, όμως, ο ξένος που θα έρθει μπορεί να του δοθεί να πιει κρασί χύμα, πολλές φορές κακής ποιότητας. Σε άλλες περιπτώσεις το local wine ενός νησιού μπορεί στην πραγματικότητα να είναι από τα Σπάτα. Πως μπορείτε να το αποφύγετε αυτό;

Αν εγώ πάω σε μια ταβέρνα στη Σαντορίνη, που λέει local wine και έχει κρασί από τα Σπάτα, το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ είναι να σκοτωθώ με τον ταβερνιάρη, που δεν θα το κάνω ποτέ. Αν υπάρχει όμως ένας έλεγχος και πει, που το βρήκες αυτό το κρασί; Πού είναι το δελτίο αποστολής; Ένα από τα πράγματα που έχουμε αποφασίσει είναι ότι μετά από πολλά χρόνια καταλάβαμε ότι οι εξαγωγές εξαρτώνται από την Ελλάδα. Έχουμε υπογράψει ένα μνημόνιο συνεργασίας με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, πρέπει λοιπόν να πάμε να εκπαιδεύσουμε τους ξενοδόχους και φυσικά το προσωπικό και να βρούμε τρόπους να μιλήσουμε για το ελληνικό κρασί στον τουρίστα που έρχεται εδώ πέρα. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι καθόλου εύκολο. Δεν είναι απλό, αλλά το έχουμε βάλει ψηλά στην ατζέντα. Τα πράγματα είναι καλύτερα και στις ταβέρνες. Υπάρχουν ταβέρνες, που έχουν εμφιαλωμένα κρασιά, έχουν μια τοπικότητα, είναι καλύτερα αλλά έχουμε δρόμο ακόμα.

Stelios3

Ελληνικές ή ξένες ποικιλίες κύριε Μπουτάρη;

Ελληνικές φυσικά. Είναι ένα όπλο οι ελληνικές ποικιλίες, είναι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα των ελληνικών κρασιών. Δηλαδή οι τοποποικιλίες και όλη η δουλειά που έχει γίνει, αυτά είναι που ζητάμε στις εξαγωγές και πιστεύω ότι έχουμε αρκετό δρόμο να αναπτυχθούμε.

 

Τι περιμένουμε από το Κτήμα Κυρ – Γιάννη;

Από το Κτήμα Κυρ – Γιάννη περιμένουμε όλο και καλύτερα κρασιά (γέλια). Δόξα τω Θεώ ξεκινάμε την καινούργια κάβα στη Νάουσα, μετά τον τρύγο ξεκινάμε δραστηριότητα στο Αμύνταιο και η ζωή συνεχίζεται. Από εξαγωγές είμαστε ήδη σε 27 χώρες, με ένα τζίρο γύρω στο 1,2 εκατ. Το 2017 ελπίζω να είμαστε σε 30 χώρες, να φτάσουμε ένα τζίρο γύρω στο 1,5 εκατ. και κάποια στιγμή το 2020, αν γίνεται, να είναι 50 – 50 ο τζίρος μας Ελλάδα – εξωτερικό.

 

Σε ποιες χώρες στοχεύετε;

Εμείς έχουμε χωρίσει τις αγορές σε πιο established, πιο καταξιωμένες, όπως η Γερμανία, όπου εκεί έχουμε μια διαφορετική στρατηγική, από ό,τι στην Αμερική ή τον Καναδά, που είναι αναπτυσσόμενες χώρες. Και μετά έχουμε στόχο την Αγγλία, το Βέλγιο, τις βόρειες χώρες και μετά πάμε στην Άπω Ανατολή, Ιαπωνία, Κορέα και Κίνα, που ελπίζουμε να αποκτήσουμε και μια μικρή διανομή σε άλλες τέσσερις χώρες, που είναι η Μαλαισία, το Βιετνάμ, η Ταϊβάν και η Ταϊλάνδη.

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like