Σίμος Λαντίδης: Όταν η νέα γενιά παίρνει τη σκυτάλη

by GreekCellar
227 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Μετρημένος αλλά με όραμα ο Σίμος Λαντίδης αποτελεί το «νέο αίμα» και τη συνέχεια του Κτήματος Λαντίδη. Παρακολουθεί τις εξελίξεις στο κρασί και σχεδιάζει μαζί με όλη την υπόλοιπη οικογένεια τις επόμενες προσεκτικές κινήσεις του οινοποιείου με σεβασμό στο προϊόν, αλλά και ιδιαίτερη φροντίδα στη διάσωση ελληνικών ποικιλιών.

 

Πώς ξεκινάει η ιστορία του κτήματος Λαντίδη;

Ο πατέρας, με κατάγωγή από την Κύπρο, στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ξεκίνησε για να σπουδάσει στη Γαλλία – όχι απαραίτητα οινολογία – ωστόσο εκεί γνώρισε το κρασί και πήγε στη Σχολή του Μονπελιέ, ενώ στη συνέχεια έκανε την πρακτική του στο Μπορντώ. Εργάστηκε στη συνέχεια στην εταιρεία ΓΕΝΚΑ ως οινολόγος οινοποιώντας στη Μαντινεία, την Νεμέα, την Πάρο και το Αμύνταιο τοπικές ποικιλίες και αμέσως μετά έκανε μια δική του επιχείρηση εισάγοντας βαρέλια, τα οποία  στη συνέχεια τα μεταπωλούσε σε παραγωγούς στην Ελλάδα.

Το 1993 έκανε την πρώτη πειραματική εμφιάλωση σε Αγιωργίτικο και Chardonnay. Είδε γενικότερα ότι η Πελοπόννησος, αλλά κυρίως η Νεμέα έχει πολλά διαφορετικά εδάφη και μικροκλίματα και επέλεξε τη συγκεκριμένη περιοχή για να κάνει την πρώτη απόπειρα δικής του οινοποίησης. Το 1994 βγήκε το πρώτο Chardonnay μονοποικιλιακό και έφτιαξε και τη Νεμέα Λαντίδη. Μέχρι το 2000 έβγαζε κρασιά ανά δύο χρόνια και στη συνέχεια κάναμε τον πρώτο μας τρύγο στη Νεμέα το 2000.

Εγώ άρχισα να ασχολούμαι με το κρασί και να παίρνω μαθήματα γύρω από τι κρασί το 1996. Δούλεψα ως πωλητής, σε μία εταιρία κρασιών και  παράλληλα με τις σπουδές μου στα οικονομικά και μετά από τέσσερα χρόνια έκανα τον πρώτο μου τρύγο. Ξεκινήσαμε με την πρώτη ετικέτα το 1994 το Chardonnay Λαντίδη που ήταν και έξι μήνες βαρέλι και η Νεμέα. Μετά βγήκε το Μοσχοφίλερο και το Χρυσάμπελο και μετά βγάλαμε το Ροδόχρους το ροζέ, έπειτα το 2000 βγάλαμε την Κάβα μας, που ήταν η πρώτη δουλειά σε υψηλή οινοποίηση και μετά συνεχίσαμε με το Αέναον, το Merlot και εκεί κάναμε ένα σχετικά ακριβό κρασί για τα τότε δεδομένα οινοποιώντας ένα 100% Merlot. Το 2006 γεννήθηκε η ιδέα της μικρής Κιβωτού, το λευκό που είναι Μαλαγουζιά και Ασύρτικο, είναι από τον αμπελώνα μας στη Σκοτεινή Αργολίδας, – στην ουσία είναι η χρονιά που μεταφέραμε όλο τον λευκό μας αμπελώνα στην Σκοτεινή Αργολίδας. Στη συνέχεια βγάλαμε και τη Μικρή Κιβωτό ερυθρό στην αρχή Αγιωργίτικο, μετά Αγιωργίτικο Merlot και από το 2008 Αγιωργίτικο – Ξινόμαυρο από το Αμύνταιο.

 

Μπαίνεις λοιπόν στο αμπέλι και αρχίζεις τον τρύγο.  Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

 

Ήταν πολύ δύσκολα, μέναμε σε ένα μικρό δωμάτιο με τον πατέρα μου γιατί είχαμε φτιάξει μόνο το κυρίως κτίριο με τις δεξαμενές και ακριβώς από πάνω υπήρχε αυτό το δωμάτιο για να μπορούμε να μείνουμε. Δεν ήταν οι συνθήκες καλές για να δουλέψει κάποιος. Είχαμε λίγο χώρο, λίγες δεξαμενές και ήταν σοκ για μένα. Από την Αθήνα και τις πωλήσεις μπήκα σε δύσκολες συνθήκες. Δεν είχαμε ούτε μεγάλη ζυγαριά για να ζυγίσουμε και πηγαίναμε σε απόσταση ενός χιλιομέτρου για να ζυγίσουμε τα σταφύλια. Μάθαμε πολλά όμως. Οι τρεις πρώτοι τρύγοι ήταν πολύ βασικοί. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο τρύγος του 2002 που ουσιαστικά δεν υπήρξε καθώς ήταν η χρονιά που έβρεχε στη Νεμέα κάθε απόγευμα όλο τον Αύγουστο. Εμείς δεν βγάλαμε ούτε μια φιάλη κόκκινης ετικέτας. Ήταν κι αυτό ένα μάθημα γιατί είδαμε μια μεγάλη καταστροφή. Από τα δύσκολα μαθαίνεις όμως και εφόσον έχεις δει  τα δύσκολα όσο βελτιώνεις τα πράγματα, σου φαίνονται όλα πολύ καλύτερα.

 

Το Κτήμα προχωράει όμως και φέτος βλέπουμε και αλλαγές. Μίλησε μας για αυτές.

Αυτή τη στιγμή, έχουμε κάποιες αλλαγές στις ετικέτες μετά από 12 χρόνια. Ουσιαστικά αλλάξαμε τα ονόματα. Το Sauvignon Blanc  που είναι στην περιοχή της Σκοτεινής το ονομάσαμε, Ergo Λευκό, η Νεμέα μας μπήκε και αυτή  κάτω από την «ομπρέλα» Ergo. Διαλέξαμε αυτό το όνομα γιατί είναι το Έργο μας, το Έργο Λαντίδη, θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο και τη δουλειά μας. Το Ροδόχρους το μετονομάσαμε σε Ergo Ροζέ. Το Χρυσάμπελο παρέμεινε ως όνομα και το Chardonnay μας έγινε Χρυσάμπελο Λευκό και το Ερυθρό Χρυσάμπελο το κάναμε 100% Cabernet Sauvignon. Το Χρυσάμπελο ανέκαθεν ήταν Cabernet – Αγιωργίτικο και τώρα θεωρήσαμε ότι θέλαμε να διαφοροποιήσουμε το Χρυσάμπελο από την Νεμέα να πάει σε άλλο μονοπάτι. Το Μοσχοφίλερό μας το ονομάσαμε Άνωσις (ANOSIS) γιατί η συγκεκριμένη ποικιλία έχει πάρα πολύ καλή οξύτητα, έχει ένα πάρα πολύ καλό άρωμα και στην ουσία με την οξύτητα σου ανεβάζει όλα τα αρώματα και τις γεύσεις στον ουρανίσκο και συν τοις άλλοις στην αρχή του το Μοσχοφίλερο μας δίνει και κάποιες φυσαλίδες. Την Κάβα μας την κρατήσαμε με το ίδιο όνομα και το Αέναον επίσης.  Το νέο κρασί η Μικρή Κιβωτός Ροζέ, προέρχεται από μια μέθοδο οινοποίησης από Μοσχοφίλερο καθώς αφήνουμε τα στέμφυλα για λίγες ώρες για να πάρει ένα ελαφρύ ροζέ χρώμα. Φέτος θα βγει η σειρά της Μικρής Κιβωτού σε Magnum. Εκεί καταφέραμε να κατεβάσουμε την τιμή ώστε να έχει τη διπλάσια ακριβώς τιμή με το 750ml ώστε να μπορεί κάποιος να πάρει τη φιάλη Magnum και να μην την πληρώσει στο 1,5 της τιμής.

 

Το οινοποιείο σας διαθέτει και ξενώνα; Πώς λειτουργεί;

Δεν λειτουργούμε τον ξενώνα όπως στα οινοποιεία της Ευρώπης και δεν ζητάμε αντίτιμο για τη διαμονή στο οινοποιείο γιατί δεν πιστεύουμε ότι είναι η δουλειά μας να είμαστε «ξενοδόχοι». Εμείς ολοκληρώσαμε μετά το 2005 το μπροστινό κτίριο του οινοποιείου μας και δημιουργήσαμε 4 μικρά δωμάτια – ξενώνες με κουζίνα, μπάνιο κλπ ώστε να μπορεί κάποιος να μείνει άνετα. Αυτά βρίσκονται όμως σε έναν βιομηχανικό χώρο, σε ένα οινοποιείο, οπότε για αυτό πιο πολύ δεν αρχίζουμε να νοικιάζουμε τον χώρο και τον προσφέρουμε δωρεάν. Δεν είμαστε ξενοδοχείο, μπορεί να υπάρξει πρωινό ξύπνημα από κάποιον θόρυβο, ο καθένας μπορεί εθελοντικά να συμμετέχει σε μια εργασία σαν επισκέπτης. Έτσι δεν έχουμε και εμείς το άγχος να προσφέρουμε τις υπηρεσίες ενός ξενοδοχείου.

 

Τι πρέπει να περιμένουμε από εδώ και πέρα από το Κτήμα Λαντίδη;

Αυτή τη στιγμή είμαστε αφοσιωμένοι στην ανάπτυξη του αμπελώνα μας. Έχουμε σε τρία σημεία αμπελώνα, στον Ασπρόκαμπο Νεμέας, στα 650 μέτρα, χωρίς νερό και ασβεστοαργιλώδες έδαφος. Εκεί είναι η βάση μας για τα κόκκινα. Προσφάτως έχουμε περάσει και στο Κούτσι Νεμέας για να μπορούμε να έχουμε πρώτη ύλη και από άλλο μικροκλίμα της Νεμέας.  Φυσικά έχουμε και συνεργαζόμενους αμπελουργούς από άλλα σημεία της Νεμέας.  Στη Σκοτεινή Αργολίδας, έχουμε τα λευκά μας, εκεί έχει νερό και επειδή δεν έχει μεγάλη ηλιοφάνεια κρατάνε οι ποικιλίες τα αρώματα.

(φωτο: Κώστας Μητρόπουλος)

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like