Pomerol και Ανάσταση

by GreekCellar
46 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Το βράδυ της Ανάστασης ήμασταν στη Λεονή και τον Παντελή. “Πειραγμένη” μαγειρίτσα, αρνί που είχε ετοιμάσει η Ελιζαμπέτα, τυριά σαλάτες και όλα τα καλά. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Ξεκινήσαμε με ένα ροζέ της Σεμέλης. Ωραιότατο.

Χωρίς αυτή την τόσο έντονη γεύση τριαντάφυλλο που σε γλυκαίνει..  Από Αγιωργίτικο βέβαια, αλλά νομίζω βάζει και λίγο Syrah ή Merlot θα σας γελάσω. Όταν βγήκε η μαγειρίτσα το γυρίσαμε στο κόκκινο. Μην αρχίσετε τα ιδία, ναι ξέρω περισσότερο πάει μια Μαλαγουζιά ( ή ένα Σαββατιανό περασμένο από βαρέλι Ακακίας…) εμείς πήγαμε απευθείας στο κόκκινο…

Υπήρχε λόγος. Μόλις είχε γυρίσει η Αλεξάνδρα ( όχι η δική μου, του Διαμαντή) από το Παρίσι και είχε φέρει ένα Pomerol. Κατά σύμπτωση ένα Pomerol είχε φέρει και η Μαρία που συνοδευόταν φέτος από την μικρή Μαριάννα. Τα ανοίξαμε και πέσαμε πάνω τους.. Λάθος μέγα.

Αν και είχαν τα σημάδια του καλού κρασιού και τα απολαύσαμε, έπρεπε να τα αφήσουμε τουλάχιστον μερικές ώρες να ανασάνουν. Θα ήταν 10 φορές καλύτερα. Θα μου πείτε,  αυτό δεν πρέπει να κάνουμε με όλα τα κόκκινα; Εγώ συμφωνώ. Ακόμα και με τα πολύ φρέσκα.. πόσο μάλλον με τα παλαιωμένα.

Αλλά όταν το κρασί είναι εισαγωγής, νομίζω είναι απαραίτητο. Θέλει λίγο οξυγόνο το κρασί να βγάλει τα αρώματά του. Για να μην πω ότι πρέπει να μπει σε κανάτα και με πείτε ξιπασμένο..  Δεν βαριέσαι όμως.. Άλλωστε μετά το τρίτο ποτήρι, παύεις να είσαι πολύ αυστηρός…

Μανόλης Καψής

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like