Κωνσταντίνος Λαζαράκης: Το ελληνικό κρασί παίζει σίγουρα στην α΄εθνική

by GreekCellar
166 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Αν θυμηθούμε το παλιό τραγούδι που έθετε το “κορυφαίο” ερώτημα “κιθαρίστας ή ντράμερ ;” τότε θα μπορούσαμε να το θέσουμε με μια μικρή αλλά ουσιώδη αλλαγή στον Κωνσταντίνο Λαζαράκη: “Κιθαρίστας ή Master of Wine ;”

Γνωρίστηκε με το κρασί περνώντας από μια βιτρίνα καταστήματος και ασφαλώς μπορούμε να μιλήσουμε για έρωτα με την πρώτη ματιά. Ακολούθησε η γνωριμία με τον Γιώργο Σκούρα, τα σεμινάρια στον Οίνο τον Αγαπητό, το μεγάλο βήμα στην Αγγλία και φυσικά ο τίτλος του πρώτου Έλληνα Master of Wine.

Ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης περιέγραψε στο Greekcellar.gr την πορεία του από την κιθάρα και το Πολυτεχνείο μέχρι τη δοκιμή 1.000 κρασιών τον μήνα.

Πώς ξεκίνησες όλη αυτή τη διαδικασία, τι ήταν αυτό που σε έκανε να ξεκινήσεις την ενασχόλησή σου με το κρασί;

12923355_134204533641721_8095923807852981304_nΤα πρώτα μου στάδια ως προς την αναζήτηση επαγγέλματος ήταν στη μουσική γιατί έπαιζα κιθάρα και έκανα μαθήματα κιθάρας. Κάποια στιγμή στο Λύκειο είδα ότι μπορούσα να περάσω σε κάποια σχολή, όμως δεν είχα καμία ιδιαίτερη αγάπη για να πω ότι κάτι με τρέλαινε να πάω, ήμουν καλός στα μαθηματικά, φυσική, χημεία και προσπάθησα να περάσω στο Πανεπιστήμιο. Η βασική μου σκέψη ήταν απλά να κερδίσω λίγο χρόνο για να ασχοληθώ με τη μουσική και να δω τι μπορώ να κάνω με τη μουσική.  Περνάω Πολυτεχνείο «Μηχανολόγων Μηχανικών» στο Μετσόβιο, αλλά τα δύο πρώτα χρόνια δεν πάτησα παρά μόνο για να γραφτώ. Όλο και περισσότερο ήμουν με τη μουσική μπλεγμένος, αλλά όσο περισσότερο έμπαινα στη μουσική, τόσο με χάλαγε, έβλεπα ότι δεν είχε μέλλον, ότι θα ήταν δύσκολα να έχω μια ας πούμε συμπαθητική ζωή, που να βγαίνει από τη μουσική. Γιατί αν έβγαινε από τη μουσική θα έπρεπε να δουλεύω σε σκυλάδικα. Εκεί λοιπόν, την περίοδο αυτή  συμβαίνει κάτι το οποίο ήταν πολύ σημαδιακό. Φεύγω από το σπίτι μου για να πάω Πασαλιμάνι και περνάω από ένα κεντρικό κατάστημα του Πειραιά, δίπλα στον Άγιο Κωνσταντίνο,  το οποίο είχε είδη δώρων, αλλά και κρασιά.  Εκεί λοιπόν κοιτάω τη βιτρίνα και πέφτω επάνω σε ένα κρασί που ήταν «Μέγας Οίνος» του Σκούρα, το οποίο είχε 3.200 δραχμές. Μπαίνω λοιπόν μέσα στο μαγαζί και λέω: «Φίλε μάλλον υπάρχει κάποιο θέμα γιατί μάλλον έχεις βάλει κάποιο μηδενικό παραπάνω». Τότε το να πας σε ταβέρνα και να πληρώσεις 600 δραχμές ήταν εξωπραγματικό. «Χίλια ευχαριστώ που μου το είπες», μου απάντησε ο καταστηματάρχης «αλλά κάτσε να δω». Κοιτάει τα χαρτιά του και μου λέει ότι η τιμή ήταν σωστή. Όταν μπροστά του αναρωτήθηκα γιατί ένα κρασί να κοστίζει τόσο πολύ, μου είπε ότι ήταν καινούργιος στη δουλειά και δεν μπορούσε να μου απαντήσει, αλλά την ημέρα των εγκαινίων του καταστήματος θα ήταν εκεί ο Γ. Σκούρας, ο οποίος θα μου έλυνε κάθε απορία.  Πάω λοιπόν στα εγκαίνια με την σημερινή σύζυγό μου και γνωρίζουμε τον Γιώργο και την Ουρανία Σκούρα, όπου τον ρωτώ για την τιμή και ο κ. Σκούρας μου πιάνει την κουβέντα και τρελαίνομαι, μου άρεσε πολύ σαν αντικείμενο. Να ασχοληθώ, να μπορώ να πιάσω ένα ποτήρι, να μπορώ να μιλήσω για το τι αισθάνομαι, να μπορώ να καταλάβω από τι ποικιλία είναι, αν τότε έκανε ζέστη ή αν έκανε κρύο.

Και πως αρχίζει η… εκπαιδευτική σου περιπλάνηση στο κρασί αλλά και η επαγγελματική σου πορεία;

Τότε δεν υπήρχε διαδίκτυο, η κουλτούρα του κρασιού ήταν πολύ χαμηλά, οπότε προσπαθούσα να συλλέγω πληροφορίες. Υπήρχε το «Αθηνόραμα» , που τότε είχε μια ή δύο σελίδες για κρασί και περίμενα πότε θα βγει για να το πάρω και να διαβάσω. Αργότερα άρχισα να κάνω σεμινάρια στον Δημήτρη Χατζηνικολάου στο «Οίνος ο Αγαπητός», που τότε μαζί με την Ακαδημία Οίνου, ήταν οι μόνοι που έκαναν τέτοιου είδους σεμινάρια. Εκεί λοιπόν γνώρισα τον Στέλιο Ευτυχιάδη, ο οποίος βοηθούσε  τον Χατζηνικολάου, αλλά είχε αρχίσει τότε να ασχολείται ήδη με αξεσουάρ κρασιού. Ο Στέλιος πήγε τότε σε ένα εστιατόριο, που λεγόταν τότε «Bajazzo», το οποίο είχε ένας Γερμανός, ο Κλάους Φόιερμπαχ, και είχε καλέσει τον Στέλιο να του φτιάξει κάβα. Του είπε τότε ο Στέλιος ότι με τέτοια επένδυση θα έπρεπε να έχει και έναν άνθρωπο πιο εξειδικευμένο να πουλάει τα κρασιά. Και ο Φόιερμπαχ του ζήτησε κάποιον, που όμως να μην είναι μεγάλος αλλά και να θέλει να μάθει τη δουλειά ακόμα κι αν δεν την ξέρει καλά. Ήρθε λοιπόν ο Στέλιος και κάνει πρόταση σε εμένα να δουλέψω εκεί οινοχόος. Εκείνη ακριβώς την εποχή είχα αντιληφθεί ότι η μουσική δεν θα με οδηγούσε πουθενά, είχα καταλάβει ότι το ΕΜΠ δεν θα μου άρεσε κι αν έπιανα μια τέτοια δουλειά δεν θα με τρέλαινε και έτσι ψαχνόμουν. Από την άλλη είχα διαπιστώσει ότι το κρασί μου πάει, ότι το αγαπούσα και ότι τα κατάφερνα καλά. Άρχισα λοιπόν να δουλεύω, μου άρεσε ως επάγγελμα, ήταν πολύ ωραία τοποθέτηση, όλοι ήθελαν να τα έχουν καλά μαζί μου και οι οινοδημοσιογράφοι  και οι παραγωγοί κρασιού για να τους πουλάω τα κρασιά. Άρχισαν να το βλέπουν θετικά και οι γονείς μου γιατί έβγαζα καλά λεφτά για την ηλικία μου, είχε γράψει και η Μαρία η Χαραμή στο «Βήμα» για εμένα και αυτό που κάνω και αυτό επηρέασε ακόμα πιο θετικά την οικογένειά μου.  Ωστόσο όταν άρχισα να γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα, με ενοχλούσε που ήταν ό,τι δηλώσεις είσαι. Δηλαδή όταν ήσουν στο κομμάτι της παραγωγής έπρεπε να έχεις σπουδάσει οινολόγος, στο κομμάτι της ενασχόλησης με το κρασί σε επίπεδο δημοσιογραφίας, σε επίπεδο πουλάω κρασί σε κάβα ή εστιατόριο, ήταν πραγματικά ό,τι δηλώσεις είσαι. Δυστυχώς είχα πέσει σε πολλά άτομα, που επειδή είχαν πάει μια φορά στον Γεροβασιλείου και άλλη μια στο Μπορντώ νόμιζαν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Θεωρώ ότι αυτό είναι ακόμα ένα μεγάλο πρόβλημα στον χώρο του κρασιού. Ο χώρος του κρασιού, αν φύγουμε από το παραγωγικό κομμάτι που είναι το ακριβώς αντίθετο, είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι low barriers of entry. Δηλαδή μπορεί να μην ξέρω τη διαφορά του λευκού και του κόκκινου και να ανοίξω ένα blog, μια κάβα, να βρω δουλειά σε εστιατόριο και να λέω ιστορίες και να κάνω τον μέγα μαέστρο. Έτσι ήθελα να κάνω κάτι που να είναι ένα μέτρο, να πω ότι εγώ κατάφερα να κάνω στη ζωή μου αυτό!

Πότε και πως αποφασίζεις το μεγάλο βήμα για την Αγγλία και την προσπάθεια για τον τίτλο του Master of Wine;

tn_0611Σε ένα βιβλιαράκι λοιπόν που είχα πάρει διάβασα και για τους Master of Wine. Μάλιστα έγραφε ότι θα πρέπει να γίνει κάτι σαν διεθνές πτυχίο και να είναι σταθερή αξία στον χώρο του κρασιού. Το συζήτησα λοιπόν τον Σκούρα και του είπα ότι το να πάω να σπουδάσω οινολογία δεν ήταν και σίγουρο ότι θα είμαι καλός γιατί δεν έλεγε κάτι το ότι μπορούσα να μιλήσω για ένα κρασί και να το πουλήσω. Έτσι αποφασίζω να πάω για το Master of Wine μιας και ο Σκούρας μου είπε ότι εκεί στην Αγγλία τους έχουν σε περίοπτη θέση.  Όταν πήγα στην Αγγλία πίστευα ότι θα τελειώσω τα πάντα πολύ γρήγορα και όταν έφτασα εκεί μου έρχεται μια τρελή σφαλιάρα και άρχισα να το παλεύω και μου πήρε με διακοπή για τον στρατό 7 χρόνια να πάρω το Master of Wine.

Όταν πήγα στην Αγγλία με ρώτησαν αν έχω κάνει το Diploma του WSET Αγγλίας. Τους εξήγησα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο και ζήτησα να μην κάνω τα προηγούμενα αλλά μέσα στην διάρκεια των σπουδών, εάν δεν τους έκανα να με διώξουν εάν δεν πετύχαινα στις προεξετάσεις που θα γίνονταν μέσα σε 5-6 μήνες.

Για περίπου δύο χρόνια λοιπόν, όχι απλά έπεσα με τα μούτρα, δοκίμαζα περίπου 1.000 κρασιά τον μήνα – ενώ τώρα δοκιμάζω 3.000 με 3.500 κρασιά τον χρόνο – και άνετα γιατί στο Λονδίνο γινόταν κάθε μέρα ένα μικρό Οινόραμα. Άρα ή θα ήμουν στη βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου των Master of Wine και θα διάβαζα ή θα δοκίμαζα κρασιά.

 

Από εκεί και πέρα πως σου έρχεται η ιδέα για το WSPC

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου αλλά και μετά σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε να γίνει και εδώ μια Σχολή όμως όχι όπως έκανε ο Δημήτρης ο Χατζηνικολάου, αλλά να φέρω στην Ελλάδα, μια παγκοσμίως γνωστή οντότητα, το WSET. Ήταν δύσκολο προτού γίνω Master of Wine, όταν όμως έγινα η προφανής επιλογή για το WSET. Το 2003 η Τόνια η γυναίκα μου, αποφάσισε να φύγει από τη φαρμακευτική εταιρεία, που δούλευε αφού είχαμε φτάσει σε ένα σημείο να βρισκόμαστε ελάχιστα. Από εκεί και πέρα αποφασίζουμε να τρέξουμε τη Σχολή, το αναλαμβάνει η Τόνια και το τρέχει εξαιρετικά, εγώ ήμουν κατά κάποιο τρόπο το δημόσιο πρόσωπο του WSPC και δίδασκα συνεχώς. Το πρώτο mail έφυγε το καλοκαίρι του 2003 και κάναμε το πρώτο μας πρόγραμμα Νοέμβρη του 2004. Αυτή τη στιγμή μας έχει αγκαλιάσει ο κόσμος και τρέχουμε πάρα πολύ για να βρούμε δουλειά σε ορισμένους από τους μαθητές μας.

Ποιοι μπορούν να έρθουν;

ClassesΕμείς έχουμε στηθεί ως εκπαιδευτική Σχολή για επαγγελματίες. Δεν είμαστε Wine Club όπου εκεί θα πάει κάποιος μια φορά την εβδομάδα να πιει πέντε κρασιά. Έχουμε βιβλία που έρχονται από την Αγγλία και τα μεταφράζουν οι Άγγλοι στα ελληνικά, έχουμε εξετάσεις, κάποιος για να τις περάσει πρέπει να διαβάσει. Είμαστε μια σοβαρή Σχολή κρασιού, που έρχονται οι άνθρωποι για να μελετήσουν για να πάρουν τίτλους σπουδών που είναι παγκόσμιοι.

 

Πως πρέπει να διαχειριστούμε την υπόθεση κρασί & ποια η θέση σου για την κριτική επάνω στις διάφορες ετικέτες;

Το πιο σημαντικό για μένα είναι να φέρουμε το κρασί κοντά στον κόσμο ή αν θες τον κόσμο κοντά στο κρασί. Το κρασί είναι ένα απίστευτα πολύπλοκο προϊόν. Φαντάσου το άγχος που θα νιώσει ένας άνθρωπος όταν θα πάει σε ένα εστιατόριο και θα του έρθει μια λίστα με 40 σελίδες και 300 κρασιά από τα οποία τα μισά δεν θα ξέρει να τα προφέρει. Οτιδήποτε απλοποιεί το κρασί είναι μόνο καλό. Μέσα σε αυτό έχει σημασία για μένα η θετική κριτική. Η αρνητική κριτική δεν οδηγεί πουθενά, ο κόσμος θέλει να ακούει το «φίλε εμένα μου αρέσει αυτό». Το «φίλε εμένα δεν μου αρέσει αυτό», δεν οδηγεί πουθενά. Τα κρασιά γίνονται από οικογένειες, από ανθρώπους, γίνονται από επιχειρηματίες, γίνονται από άτομα που προσπαθούν να ορθοποδήσουν στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, μιλάμε για άτομα που μπορεί να είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Γι αυτό έχω πάντα στο μυαλό μου, το ποιος είμαι εγώ, που αυτόν τον άνθρωπο που πραγματικά παλεύει για το καλύτερο ή για να αποφύγει το χειρότερο, ότι ξέρεις κάτι φιλαράκι, εσύ είσαι απογοητευτικός. Για εμένα αυτό είναι έγκλημα. Κανείς δεν το θεωρεί χρήσιμο.

 

Το ελληνικό κρασί που βρίσκεται και που μπορεί να φτάσει κατά τη γνώμη σου;

Το ελληνικό κρασί έχει βελτιωθεί πάρα – πάρα πολύ. Έχει πολύ δρόμο μπροστά για να γίνει ακόμα καλύτερο. Κανείς δεν ξέρει πόσο πάνω μπορεί να πάει το ελληνικό κρασί. Δηλαδή το ταβάνι αν υπάρχει δεν το βλέπει κανένας και αυτό το κάνει πάρα πολύ συναρπαστικό. Αν μαζέψουμε τα κορυφαία κρασιά του πλανήτη θα έλεγα ότι με δυσκολία θα έχουμε κάποια ελληνικά κρασιά. Αν μαζέψουμε τα καλύτερα γαλλικά κρασιά και τα καλύτερα ελληνικά θα μπορούμε να πούμε ότι είναι ισάξια; Δύσκολα θα το έλεγα. Όμως είμαστε στην ίδια κλάση, δεν κυνηγάμε το πρωτάθλημα από τους Γάλλους, αλλά είμαστε στην α’ εθνική κατηγορία σαφέστατα και δεν βλέπουμε ακόμα το ταβάνι. Το ελληνικό κρασί έχει αρκετά προβλήματα, ένα από αυτά είναι ότι το πίνουμε όλο σχεδόν εμείς οι Έλληνες, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση σε παραγωγούς να γίνουν ανταγωνιστικοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι έχουμε εκατομμύρια τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα και οι περισσότεροι παραγωγοί βγάζουν ετικέτες με μόνο ελληνικούς χαρακτήρες και δεν βάζουν και μια παράγραφο στα αγγλικά αυτό λέει πολλά. Πηγαίνουμε ακόμα και σε εξαγωγικές αγορές και βλέπουμε ελληνικές ετικέτες. Η κρίση επίσης μαζί με τον ΕΦΚ έκοψε πόδια. Από εκεί που ο παραγωγός πρέπει να είναι ένας οραματιστής για το πώς πρέπει να είναι το κρασί του μετά από δέκα χρόνια καταλήγει να ασχολείται με τη γραφειοκρατία και να σκέφτεται εάν πλήρωσε 3 ευρώ για ένα κιβώτιο που έστειλε δείγματα στην Κρήτη. Νομίζω όμως ότι στο τέλος θα τα πάμε καλά.

 

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like