Ιωάννα & Λάμπρος: Όπως λέμε το…Wine στα… Up του

by GreekCellar
185 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Από την αρχή φαινόταν πως αυτή η συνέντευξη δεν θα ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ένας συναρπαστικός διάλογος με μια μαμά και έναν γιο που λάτρεψαν το κρασί και δεν το έκαναν κομμάτι της ζωής τους αλλά το άφησαν να γίνει η ίδια τους η ζωή. Η μαμά Ιωάννα και ο γιος Λάμπρος ανεβάζουν το κρασί στα… Up του και υπόσχονται μαγικές βραδιές οινικής απόλαυσης. Ωστόσο για τους πιο απαιτητικούς ανεβάζουν τον πήχη στον χώρο τους στην Πετρούπολη λειτουργώντας και ως κάβα, αλλά και ως χώρος δημιουργίας ιδιαίτερων επαγγελματικών δώρων πάντοτε με άξονα το κρασί.

 

Πώς ξεκινάει όλη αυτή η ενασχόληση με το κρασί και πως έρχεται και η ιδέα του μαγαζιού;

Ιωάννα: Η αγάπη μου για το κρασί ξεκίνησε όταν σπούδαζα ξενοδοχειακά και ένα από τα μαθήματα ήταν η οινολογία. Τότε λοιπόν μας πήγαν ένα ταξίδι στη Νάουσα και ένα ταξίδι στην Achaia Clauss. Ήταν απίστευτη εμπειρία και στα δύο οινοποιεία. Το 1992 ξεκίνησαν όλα, όταν ξεκίνησα να δουλεύω στην Intervino, όπου ήμουν η πρώτη γυναίκα σε τμήμα πωλήσεων που ασχολείτο με το εμφιαλωμένο κρασί. Τότε λοιπόν ξεκινάμε να πουλάμε «Γεροβασιλείου» και «Παπαϊωάννου» που στην αγορά ήταν παντελώς άγνωστοι. Η αγορά τότε είχε Achaia, Lac de Roches, Δεμέστιχα κλπ. Προσπαθούσαμε, λοιπόν, να μιλήσουμε με τους καβίστες, με τους εστιάτορες και θα στο πω απλά με νεολαιίστικη έκφραση ‘αυτό που ζούσαμε δεν υπήρχε’. Προσπαθούσαμε – τότε – να τους περιγράψουμε, να τους εξηγήσουμε τι σημαίνει μικρό οινοποιείο και πόσο καλό κρασί υπήρχε μέσα σε αυτά τα μπουκάλια. Στην πορεία συνεχίσαμε με «Σκούρα», «Αβαντίς», διάφορα τέτοια μικρά οινοποιεία για την εποχή. Δεν έχω «τρέξει» ποτέ μεγάλο οινοποιείο ακόμα και σήμερα. Πέντε χρόνια μετά το 1997 στήνουμε τη δική μας επιχείρηση σαν αντιπρόσωποι κρασιών, μπαίνοντας σε μικρότερες καταστάσεις, πχ ο Θωμάς ο Λίγας, ο Τσάλας από τη Χαλκίδα κ.α.
Το 2007 στήσαμε και έναν εξειδικευμένο χώρο, εδώ στην Πετρούπολη.  Ταυτόχρονα ο Λάμπρος – ο γιος μου –  ζει μέσα στο κρασί., αναγκαστικά. Δοκιμάζει κρασιά, δεν πίνει γιατί παίζει και μπάσκετ (γέλια).

 

Λάμπρος:  Έβλεπα πάντοτε πολύ γνωστούς ανθρώπους να μπαίνουν στο σπίτι και να δοκιμάζουν κρασιά κι εγώ να μην ξέρω πχ ότι ήταν ο… Γεροβασιλείου ή κάποιος άλλος οινοποιός. Σκέψου ότι για να μαγειρέψουμε παίρνουμε ένα μπουκάλι από την κάβα μας. Είναι στον οικογενειακό τρόπο ζωής μας. Το έχω ζήσει από μικρός και όταν για παράδειγμα πήγαινα 18-19 χρονών σε μια επίσκεψη έπαιρνα για δώρο ένα μπουκάλι κρασί, δεν πήγαινα γλυκά.

 

Ιωάννα:  Σκέψου ότι γεννήθηκε το 1986 και από το 1992 οι εικόνες του είναι να έχουμε πάντα ωραία κρασιά στο σπίτι, να δοκιμάζουμε, να κάνουμε πράγματα.

 

Πώς σας αντιμετώπιζαν όταν πηγαίνατε σε κάβες και χώρους εστίασης για να τους μιλήσετε για τα νέα εμφιαλωμένα κρασιά;

Ιωάννα:  Οι άνθρωποι δεν έφταιγαν 100%. Δεν είχαν καμία παιδεία γύρω από το κρασί. Η εύκολη λύση ήταν να πουλήσουν Lac de Roche, δηλαδή κρασί που τους το ζητούσε ο κόσμος. Όταν λοιπόν εμείς τους περιγράφαμε μικρά οινοποιεία, οινολόγους και οινοποιούς. Ανθρώπους που αγαπάνε το κρασί και έχουν μια τρέλα με αυτό, ήταν πολύ δύσκολο γιατί με κοίταζαν σαν χαζή. Ωστόσο σταδιακά αρχίσαμε να παίρνουμε ένα μικρό κομμάτι της αγοράς και είχαμε να ανταγωνιστούμε μεγάλα οινοποιεία όπως ο Τσάνταλης και ο Μπουτάρης.  Εμείς προσπαθήσαμε να πείσουμε τους καβίστες – τότε – πως αυτά τα κρασιά που τους προτείναμε δεν υπήρχαν στα σούπερ – μάρκετ και άρα μπορούν να προσελκύσουν τους αγοραστές. Αφού με τα κρασιά που ήταν στα σούπερ – μάρκετ θα έπρεπε να εξηγήσουν στους πελάτες τους λόγους για τους οποίους ήταν ακριβότερα στο ράφι μιας κάβας. Είχα όμως και το πλεονέκτημα ότι δίναμε πολύ καλά κρασιά και οι οινοποιοί αγαπούσαν αυτό που έκαναν και το απέδειξαν και με την πορεία τους στον χρόνο. Για παράδειγμα δεν μπορείς να αμφισβητήσεις τον Γεροβασιλείου. Ο άνθρωπος έχει κάνει μεγάλα κρασιά.

 

Ωστόσο δεν έμεινες μόνο στις πωλήσεις κρασιού για άλλες εταιρίες, αλλά μπήκες και μόνη σου στο «παιχνίδι». Πότε έγινε αυτό και πότε;

Ιωάννα: Το 2007 λοιπόν και ενώ έχουμε μόνο τα οινοποιεία που αντιπροσωπεύουμε στην αγορά σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, αποφασίζουμε να φτιάξουμε έναν χώρο εξειδικευμένο στην πόλη μας, την Πετρούπολη, μόνο με κρασί. Ήταν μια απόφαση που σε πολλούς φάνταζε όνειρο τρελό και καταδικασμένο εξ αρχής. Καταφέραμε όμως να κάνουμε έναν χώρο, στον οποίο κάναμε οινομαραθωνίους, γευσιγνωσίες και πουλάμε χονδρική και λιανική. Με μικρά οινοποιεία, με άλλες προτάσεις, με ιδιαίτερα και προσεγμένα επαγγελματικά δώρα και πάντα στηρίζοντας τον ελληνικό αμπελώνα.

 

Το «ταξίδι» του WineUp πότε ξεκινάει και πώς;

Ιωάννα:  Το 2015 πλέον ο Λάμπρος  «πήρε τη μπάλα στα χέρια του», ήδη ήταν μέσα στο κρασί και αποφασίζουμε να κάνουμε αμιγώς ένα WineBar στην Πετρούπολη και ανοίγουμε το WineUp μετά από πολλούς κόπους τρεις ημέρες μετά τα capital controls.

Λάμπρος:  Επί της ουσίας το 2013 βρήκαμε το μαγαζί και μετά από δύο χρόνια – γιατί είχαμε ορισμένες περιπέτειες με τους ιδιοκτήτες – καταφέραμε να το φτιάξουμε εντελώς μόνοι μας.  Δεν μπορώ να μην πω μια χαρακτηριστική ιστορία για να καταλάβετε την προσπάθειά μας. Ήταν Μάιος, και έχω αρχίσει να βάφω έναν τοίχο μαύρο γιατί θα τον χρησιμοποιούσαμε ως πίνακα που θα γράφαμε το μενού και ο,τι άλλο χρήσιμο για τους πελάτες μας. Έχω βάψει τον μισό και έχω προπόνηση. Έχουμε εν τω μεταξύ και το άλλο μαγαζί και ορισμένοι φίλοι μου, μου λένε όταν τελειώσεις από την προπόνηση, έλα από το παλιό μαγαζί να κάτσουμε, γιατί συνηθίζαμε να μαζευόμαστε εκεί, να πίνουμε, να τρώμε κλπ. Επιστρέφοντας όμως γύρω στις 10:30 το βράδυ, περνάω από εδώ και θυμάμαι ότι πρέπει να τελειώσω το βάψιμο του τοίχου. Ξεκινάω να βάφω και έρχονται οι φίλοι μου, που κατάλαβαν που θα μπορούσαν να με βρουν και βλέπουν έναν τρελό τύπο με ένα μπουφάν μηχανής να βάφει τον τοίχο και φυσικά ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Κάποια στιγμή βέβαια απλά ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν και λέγαμε τι θα κάνουμε να τελειώσει το μαγαζί μια ώρα νωρίτερα. Ξεχνούσαμε να φάμε. Τρώγαμε μια τυρόπιτα στις 9:00 το πρωί…ερχόταν κάποιος φίλος στις 6:00 το απόγευμα και μέσα σε όλα μας ρωτούσε: ‘φάγατε τίποτα;’ Εμείς τότε συνειδητοποιήσουμε πως δεν είχαμε φάει και παρόλα αυτά λέγαμε ‘ασ’το δεν πειράζει θα φάμε αύριο και συνεχίζαμε».

 

Ιωάννα: Ακόμα και τα συνεργεία που μπήκαν εδώ, δηλαδή ο ηλεκτρολόγος, ο πλακάς, ο υδραυλικός, εμείς κάναμε τους βοηθούς τους για να τελειώσουμε πιο γρήγορα. Και ανοίγει το μαγαζί 3 Ιουλίου, 5 Ιουλίου ήταν το δημοψήφισμα. Στις δύο πρώτες βραδιές ήμασταν στο μαγαζί εγώ κι ο Λάμπρος. Δεν υπήρχε άλλος μέσα στο μαγαζί. Γενικά το πρώτο τρίμηνο ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Δηλαδή Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος, ήταν τραγικά τα πράγματα και εκεί μας στήριξαν οι πελάτες του παλιού μαγαζιού.

 

Λάμπρος: Ορισμένοι άνθρωποι που έγιναν στη συνέχει και θαμώνες του μαγαζιού, ήρθαν πρώτη φορά και ήταν άδειο  και πιστεύω ότι είχαν δίνει ψυχής για να κάτσουν σε ένα μαγαζί που δεν είχε κόσμο. Τους πρώτους τρεις μήνες είχαμε από μια έως τρεις παρέες μάξιμουμ στο μαγαζί. Μας στήριξε πολύ η χονδρική εκείνη την εποχή.

 

Και έρχεται η ώρα των εγκαινίων… εκεί ξέρω συνέβη κάτι απρόσμενο

Λάμπρος: Η σκέψη μας ήταν στο opening, αφού άρχισε το μαγαζί να λειτουργεί. Περνούσε ο καιρός, μαθαίνουμε για τις εκλογές, λέμε μετά τις εκλογές. Επιλέγουμε λοιπόν να είναι Δευτέρα, που είναι αρχή της εβδομάδας και ξεκινάς με άλλη διάθεση. Κάνουμε λοιπόν τα εγκαίνια χωρίς να περιμένουμε ότι θα έρθει εδώ πολύς κόσμος. Και έρχονται σχεδόν 200 άτομα, μέσα και έξω…ο δρόμος είχε κλείσει. Να μην προλαβαίνουμε να εξυπηρετήσουμε…Εν τω μεταξύ επειδή δεν περιμέναμε τόσο κόσμο δεν είχαμε οργανωθεί αναλόγως….Το μαγαζί εκείνη τη μέρα, γέμισε και άδειασε τρεις φορές. Φύγαμε γύρω στις 4:00 – 5:00 το ξημέρωμα. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε να έχει ροή. Ακόμα και σήμερα το μισό μαγαζί μπορεί να έχει νέους πελάτες.

Ιωάννα: Εμείς γράψαμε απλά στα social ότι γίνεται το opening…και μάλιστα γράφαμε ότι ξεκινάει 19:00. Πραγματικά σου λέω η πρώτη παρέα έφτασε εδώ 19:00 και λέω δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό.

 

Τι είναι αυτό που έκανε το WineUp ένα επιτυχημένο στέκι για οινόφιλους;

Λάμπρος: Νομίζω ότι εκτίμησε ο κόσμος πως δεν βάλαμε τίποτα άλλο εκτός από κρασί. Έρχονται πελάτες και μας λένε ότι χαίρονται που έχουμε ταυτότητα και δεν έχουμε τα πάντα από αλκοόλ, αλλά μόνο κρασί., παρόλο που εδώ κάνουμε και λιανική και χονδρική πώληση και ένα από τα δυνατά μας σημεία είναι το επαγγελματικό δώρο με άξονα βέβαια το κρασί. Πιστεύω ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται και ενδιαφέρεται πολύ. Κάνουμε σεμινάρια, τα σεμινάρια είναι υπερπλήρη. Οι άνθρωποι ρωτάνε, ακούνε, δεν έρχονται με ύφος τα «ξέρω όλα». Τους ρωτάμε τι θέλουν, να μας περιγράψουν πως θέλουν να είναι το κρασί που θα πιούν και συνήθως το πετυχαίνουμε.  Ποτήρι είμαστε στις 55 ετικέτες, συν 10 που είναι ο παραγωγός του μήνα, και μπουκάλι πρέπει να είναι πάνω από 200 – 210 ετικέτες. Ωστόσο εάν κάποιο από τα 50 – 55 κρασιά που έχουμε στη λίστα δεν αρέσουν στον πελάτη, του λέμε μπορείτε να δείτε το ράφι και να διαλέξετε.

Μαγικές στιγμές έχετε ζήσει στο WineUp?

Ιωάννα: Είναι πολλές οι μαγικές στιγμές εδώ. Θυμάμαι στο τελευταίο σεμινάριο τον Οκτώβριο, το κλίμα είναι καταπληκτικό. Έχουμε τέσσερα κρασιά, πέντε τυριά, έχουμε 52 ανθρώπους μέσα – έξω και ενώ κυλάει η βραδιά και έχουν στα ποτήρια τους το τέταρτο κρασί, λέμε με τον Λάμπρο, ας ανοίξουμε ένα ακριβό, γλυκό του 2007. Στέκομαι λοιπόν μπροστά στην πόρτα για να με ακούνε και λέω, αποφασίσαμε να ανοίξουμε και ένα γλυκό κρασί του 2007 για να κλείσουμε γλυκά τη βραδιά. Άρχισαν να χειροκροτούν…ήθελα να βάλω τα κλάματα, το λέω και συγκινούμαι και τώρα (δακρύζει). Και εκείνες τις στιγμές λες ο κόπος δεν πήγε χαμένος. Άλλη μια μαγική στιγμή ήταν όταν άνθρωποι επέλεξαν να αλλάξουν χρονιά στο μαγαζί και όχι στο σπίτι τους.

Τα επόμενα βήματα για το WineUp ποια είναι;

Ιωάννα:  Κάνουμε και σεμινάρια με τον οινολόγο Γιάννη Φλεριανό. Εμείς θέλαμε να κάνουμε σεμινάρια, όπου δεν θα υπάρχει ένας άνθρωπος να σου κουνάει το δάχτυλο και νομίζω ότι αυτό το πετύχαμε. Έχουμε πολύ κόσμο, και νομίζω ότι όσοι έρχονται περνάνε καλά. Θέλουμε να το συνεχίσουμε αυτό και μάλιστα τον Ιανουάριο θα έχουμε ένα νέο σεμινάριο που δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε το θέμα του αλλά πιστεύω ότι θα είναι μαγικό.

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like