Χαρίτος & Ιωάννα Χαριτάτου: Το μυαλό μας ξεκινάει και σταματάει με το αμπέλι

by GreekCellar
216 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Τους συναντήσαμε θα έλεγε κανείς έξω από τα νερά τους, καθώς “νερά” για τον Χαρίτο και την Ιωάννα Χαριτάτου είναι σίγουρα το Ληξούρι και πιο συγκεκριμένα το Κτήμα Χαριτάτου. Αν και η συνέντευξη έγινε στο κέντρο της Αθήνας, δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή, που να νιώσαμε ότι οι δύο αυτοί παθιασμένοι με τον αμπελώνα άνθρωποι δεν βρίσκονται ανάμεσα στα κλήματά τους.

Μιλούν με πάθος για τα αμπέλια τους, το κρασί, αλλά και τις προσπάθειες που κατέβαλαν μέχρι να φτάσουν πριν από λίγα χρόνια στις πρώτες εμφιαλώσεις. Δεν ξεχνούν να μνημονεύσουν τους γονείς τους, οι οποίοι ήταν παρόντες στις πρώτες νέες οινοποιήσεις και να σημειώσουν ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο τους μεταλαμπάδευσαν την αγάπη για τη γη και το πάθος για το αμπέλι.

Σε μια συνέντευξη που έρρεε όπως το καλό κρασί στα ποτήρια μιας παρέας οινοφίλων, ο Χαρίτος και η Ιωάννα Χαριτάτου άνοιξαν την καρδιά τους στο Greekcellar.gr και έβγαλαν από μέσα της όλα τα συναισθήματα που έχουν για το αμπέλι και την οινοποίηση.

Πώς ξεκινάει η οικογενειακή ιστορία του Κτήματος Χαριτάτου και πως φτάσατε στο σημείο να οινοποιείτε πλέον για εμπορικούς σκοπούς;

GataΧαρίτος: Το κτήμα Χαριτάτου έχει μια ιστορία παλιά στην αμπελοκαλλιέργεια, πολύ παλιά, μπορεί και να είναι πάνω από 200 χρόνια. Ήκμασε την εποχή που και η Πάτρα και η Αχαΐα μέχρι το 1930 είχαν πάρα πολύ μεγάλη κίνηση και κατ’ επέκταση η Κεφαλονιά και η Ζάκυνθος με τη σταφίδα κυρίως αλλά και με τα προϊόντα του αμπελιού. Η οικογένειά μας πρέπει να καλλιεργούσε πάνω από 300 στρέμματα εκείνη την εποχή, σιγά – σιγά η ιστορία της σταφιδας έφθινε μέχρι το 1940 – 1950 και για άλλους λόγους κοινωνικούς, η οικογένειά μας διατήρησε μεν τα αμπέλια αλλα όχι σαν καλλιεργητικη προτεραιο’τητα μέχρι το 1960. Μετά από εκεί άλλαξαν οι καλλιέργειες, ο πατέρας μας κράτησε ένα μικρό αμπέλι για ιδιαν χρηση, με τους παλιούς και παραδοσιακούς τρόπους καλλιέργειας και εκμετάλλευσης και εμείς – τα παιδιά του – μπήκαμε στη νοοτροπία της γης και της αμπελοκαλλιέργειας, μέσα από τις πρακτικές που είχαμε από τον πατέρα μας.

Ιωάννα: Να συμπληρώσω σε αυτό που λέει ο Χαρίτος ότι ο αμπελώνας του Κτήματος έκανε πάντα κρασί. Λειτουργουσε εμπορικά δηλαδή. Υπήρχε η εμπορική δραστηριότητα από πάντα. Σίγησε από το ’50 μέχρι τότε, που αποφασίσαμε εμείς να το βάλουμε ξανά μπροστά. Αλλά υπήρχε από πάντα εμπορική δραστηριότητα και υπήρχε πάντα συμπληρωματικό έσοδο από τον αμπελώνα. Υπήρχαν πολλά άλλα επαγγέλματα, πολλοί φαρμακοποιοί όπως είναι ο Χαρίτος, γιατροί, πολιτικοί, δήμαρχοι, αλλά πάντα υπήρχε και αυτό το έσοδο. Δηλαδή το Κτήμα ήταν πάντα παραγωγικό με εμπορική δραστηριότητα. Εν κατακλείδι, ότι επάγγελμα και αν διαλέγαμε είμαστε πάντα και οινοποιοί

Χαρίτος: Έτσι λοιπόν μπήκαμε σιγά – σιγά και εμεισ στο πνεύμα τι σημαίνει αμπέλι, τι σημαίνει γη, ελιά, τα πάντα, μάθαμε από τις μεθόδους των προηγούμενων να το καλλιεργούμε, να το κορφολογούμε, να το προστατεύουμε, να το τρυγάμε και να το οινοποιούμε. Τα τελευταία χρόνια κάναμε κρασί για εμάς για την οικογένεια. Με τους παραδοσιακούς τρόπους, πατητήρι, ληνό κλπ. Είναι καμιά 20αρια χρόνια όμως που σκεφτήκαμε να αναδιαθρώσουμε και να επεκτείνουμε τα αμπέλια κι έτσι πράγματι έχουμε δημιουργήσει έναν σύγχρονο αμπελώνα, με την έννοια ότι η καλλιέργειά του είναι γραμμική και τα υποκείμενα είναι όλα εμβολιασμένα. Έχουμε ακολουθήσει τις πιο μοντέρνες απόψεις σε ό,τι αφορά τη φύτευση και τη διαλογή των υποκειμένων στην αμπελουργία, με πάρα πολλές συμβουλές από γεωπόνους. Τη μεγαλύτερη συμβολή στη φύτευση την έιχε ο Μπακασέτας, που έχει το φυτώριο στη Νεμέα, με τη δικη του καθοδήγηση φυτεύσαμε τις ποικιλίες τις δικές μας, τις Κεφαλονίτικες, που ανήκουν σε ΠΟΠ κατηγορία και είναι η Ρομπόλα που δεν υπάρχει στην περιοχή μας, το Μοσχάτο και η Μαυροδάφνη. Εμείς λοιπόν καλλιεργούμε Μοσχάτο μικρόρωγο και Μαυροδάφνη. Αυτές οι δύο ποικιλίες είναι ΠΟΠ με αυτές ασχολούμαστε, αυτές πιστεύουμε, αυτές προσπαθούμε να αναδείξουμε όσο μπορούμε . Έτσι ήταν πάνω – κάτω η εμπλοκή μας. Όλα αυτά τα χρόνια δίναμε την πρώτη ύλη από τον σύγχρονο πλέον αμπελώνα, ο οποίος έχει έκταση περίπου 46 στρέμματα σε άλλα οινοποιεία για την οινοποιήσουν. Από το 2012 αποφασίσαμε να οινοποιούμε εμείς .Να φτιάξουμε το “δικό μας”κρασί.

Ιωάννα: Έχουμε οινολόγο βέβαια τον εξαίρετο Χρήστο Πέππα, δεν οινοποιούμε μόνοι μας. Ο Χρήστος ήταν για πολλά χρόνια ο chief οινολόγος στον Συνεταιρισμό της Νεμέας.

Ακούω όμως ότι στην οικογένεια υπάρχουν επαγγέλματα… φαρμακοποιοί, γιατροί, πολιτικοί, δικηγόροι… η σχέση σας με τη γη πως είναι ριζωμένη…; Και άλλοι μεγάλωσαν στην επαρχία αλλά όταν άλλαξαν δουλειά και περιβάλλον απομακρύνθηκαν.

IoannaΙωάννα: Εμείς δεν μεγαλώσαμε στην επαρχία απλώς. Το σπίτι μας ήταν και ειναι στο Ληξούρι, το Κτήμα είναι η καλοκαιρινή κατοικία της οικογένειας από πάντα. Δηλαδή τον Ιούνιο μόλις έκλειναν τα σχολεία πηγαίναμε στο κτήμα και επιστρέφαμε στη πολη όταν άνοιγαν το Σεπτέμβριο. Δηλαδή η σχέση μας είναι άμεση και βιωματική. Ήταν η σχέση μας με τη γη βιωματική. Η συμμετοχή στο τρύγο των αμπελιών αλλά και της μελισσοκομίας ήταν υποχρέωση ελαφρά μεν, υποχρεωτική δε.

Χαρίτος: Εγώ από πάρα πολύ μικρός είτε φύσει είτε θέσει , είτε επειδή με έφτιαξε έτσι ο πατέρας μου, αγαπάω τη γη, τον πρωτογενή τομέα. Δεν ασχολούμαι μόνο με το αμπέλι, ασχολούμαι με την ελιά, τα κηπευτικά, τα μποστάνια, το πάθος μου είναι το αμπέλι. Επομένως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί ενώ έχουμε άλλα επαγγέλματα το μυαλό μας ξεκινάει και σταματάει με το αμπέλι και το κρασί, για αυτό πρέπει να ανατρέξουμε σε ψυχολόγους για να μας πουν γιατί έχουμε τέτοιο πάθος με το κρασί και το αμπέλι…(γέλια)

Ιωάννα: Και αυτό (σσ οι ψυχολόγοι) κοστίζει…. (γέλια). Αυτό όλο είναι παράλληλο με τη ληξουριώτικη νοοτροπία, δηλαδή οι Κεφαλλονίτες είμαστε κοσμοπολίτες, αλλά είμαστε ταυτόχρονα και Ληξουριώτες. Έτσι κι εμείς μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε αλλά είμαστε παράλληλα και οινοποιοί. Δηλαδή είναι μια σύνθετη ταυτότητα, που νομίζω ότι περιγράφει πολύ καλά τους οινοποιούς της Κεφαλλονιάς.

Το Κτήμα όμως δεν έχει μόνο τα αμπέλια από ό,τι γνωρίζουμε. Μιλήστε μας λίγο για αυτό.

Ιωάννα: Το Κτήμα είναι μια αυτόνομη παραγωγική μονάδα. Έχουμε ελιές, έχουμε οπωροφόρα δέντρα, δεν νομίζω ότι υπάρχει εποχή του χρόνου, που να μην έχουμε φρούτα, έχει κυπαρισσώνα, έχει πολλά αρωματικά φυτά, φαρμακευτικά φυτά, έχει αρκετές δεξαμενές νερού. Χάρη σε ένα πανάρχαιο αποστραγγιστικό σύστημα καναλιών που έχει σχεδιαστεί τον περασμένο αιώνα, τμήμα των πολλών βροχοπτώσεων οδηγείται σε ανοικτές δεξαμενές νερού.

OikogeneiaΧαρίτος: Είμαστε αυτάρκεις με δικά μας πηγάδια ή ανοιχτά πηγάδια ή μια λιμνοδεξαμενή, που φτιάξαμε εδώ και 25 – 30 χρόνια, έχοντας υπ’ όψιν ότι θα ασχοληθούμε με την αμπελοκαλλιέργεια. Χωρίς να κάνουμε λοιπόν γεώτρηση, κάναμε σε ένα χαμηλό σημείο του κτήματος μια ανοικτή δεξαμενή αρκετά βαθιά, η οποία χωράει 7.000 κ.μ. νερό – εμείς το λέμε λιμνοδεξαμενή – εκεί έχουμε βάλει και ψάρια του γλυκού νερού, κυπρίνους, έρχονται πάπιες το καλοκαίρι, αποδημητικά πουλιά και έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο νέο οικοσύστημα. Υπάρχουν φυσικά, κότες, πάπιες, χήνες, προβατάκια.. Άπειρα σκυλιά και γάτες. Επομένως το κτήμα είναι ένα πάθος όπου το αμπέλι κυριαρχεί, είναι το πιο παθιασμένο κομμάτι. Η οικογένειά μου δεν μπορεί να διακόψει αυτή τη σχέση να ζήσουμε πχ σε μια κοσμοπολίτικη πόλη, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, ακόμα και στην Αθήνα, χωρίς επαφή με το κτήμα,…δύσκολο. Εμείς θέλουμε να έχουμε επαφή με το Κτήμα. Το Κτήμα είναι τρόπος ζωής, είναι φιλοσοφία…

Ιωάννα: Υπάρχει μια αυλή του σπιτιού στην οποία υπάρχει η φωτογραφία του πατέρα μου από όταν ήταν πέντε χρονών, υπάρχουν φωτογραφίες δικές μας στο ίδιο μέρος, όταν ήμασταν στην ίδια ηλικία, υπάρχουν φωτογραφίες των παιδιών και των παιδιών των παιδιών μας. Υπάρχει μια ψυχική συνέχεια.

Χαρίτος: Εγώ η αδελφή μου η Ιωάννα και ο τρίτος αδελφός μας ο Κωνσταντίνος υπολογίζουμε ότι είμαστε η δεύτερη γενιά, του καινούργιου οινοποιείου. Ο πατέρας μας πέθανε πέρυσι αλλά στις πρώτες οινοποιήσεις παρότι είχε τα προβλήματά του ήταν παρών εκεί, έλεγε, παρατηρούσε, συμβούλευε, διέταζε κατά κάποιον τρόπο. Η τρίτη γενιά είναι η ανιψιά μου η Βερονίκη και η κόρη μου η Λένια, οι οποίες ασχολούνται και αυτές με το αντικείμενο του κτήματος και του κρασιού και έτσι πάνω – κάτω είναι λίγο – πολύ, η εμπλοκή μας με το θέμα που λέγεται οινοποίηση. Χωρίς βέβαια να παραλείπουμε τη συμβολή των δυο γιατρών της οικογένειας της Νόπης Χαριτάτου – της γυναίκας μου – και του Αίαντα Αντωνιάδη – συζύγου της Ιωάννας – , που είναι ειδικοί γευσιγνώστες και οι δυο.

Πόσο δύσκολο ήταν για σας να μπείτε στο εμπορικό κομμάτι;

Χαρίτος: Δυσκολίες ψυχικές όχι, το πιστεύαμε τόσο πολύ που λέγαμε θα το κάνουμε και γαία πυρί μιχθήτω. Βέβαια είχε δυσκολίες η χρηματοδότηση. Οι όποιες δυσκολίες ήταν σε αυτό το επίπεδο. Γιατί η ψυχική μας διάθεση και ευφορία ήταν τέτοια, που δεν την υπολογίζαμε καν. Λέγαμε υπομονή θα τα καταφέρουμε και ακόμα το λέμε. Γιατί και σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες πέρα από την κρίση, που περνάμε και τα εμπόδια, που μπαίνουν στο προϊόν που λέγεται κρασί αλλά και πάλι εμείς πιστεύουμε ότι αυτό, που κάνουμε είναι σωστό, αυτό που κάνουμε πρέπει να το κάνουμε και πιστεύουμε ότι θα πάμε καλά.

Λοιπόν έχετε βάλει υπομονή, κόπο, χρήματα και έρχεται η πρώτη φιάλη στα χέρια σας, ποια είναι τα συναισθήματα;


13281713_10210055748138872_1890637026_nΙωάννα:
Εγώ θα σου πω τι ένιωσα όταν πρώτη φορά σε ένα εστιατόριο, που ήξερα ότι έχουν τα κρασιά μας στην Αθήνα, είδα στο διπλανό τραπέζι να πίνουν το κρασί μας και τα αυτιά μου έγιναν ραντάρ για να ακούσω τι θα πούνε. Ελάχιστες φορές έχω νιώσει αυτή την περηφάνεια. Δηλαδή ότι έκανα ένα πράγμα, το οποίο το εκτιμάει ο άλλος. Το συναίσθημα είναι φοβερό. Υπερηφάνεια, πολύ μεγάλη υπερηφάνεια. Δεν μπήκα στον πειρασμό να τους ρωτήσω, έβλεπα όμως (γέλια). Κι επίσης ήμουν παρούσα μια άλλη φορά, όπου κάποιοι δοκίμαζαν… ήταν κάτι αγοραστές απ’ έξω και δοκίμαζαν κάτι ελληνικά κρασιά και είδα ότι τους είχαν προσφέρει δύο και δεν επέλεξαν το δικό μας. Πω πω… Επέλεξαν όμως ένα κρασί πάρα πολύ καλό… Για εμένα είναι περηφάνεια. Είναι ένα συναίσθημα πλήρους σχεδόν ψυχικής ευφορίας.

Χαρίτος: Το ίδιο είναι και για μένα. Με την πρώτη φιάλη που πήρα στα χέρια μου, ένιωσα κι εγώ περήφανος και ότι κατά κάποιο τρόπο είναι η ανταμοιβή όλων αυτών των ονείρων, του κόπου, της προσπάθειας, του ιδρώτα ότι τελικά υπάρχει μια ανταμοιβή, χωρίς να σκεφτόμαστε το οικονομικό καθόλου. Ήταν το τελικό μας προϊόν. Είναι σαν το παιδί σου… δηλαδή γέννησες με τις προσπάθειές σου, παρήγαγες ένα προϊόν. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το εξηγήσει παρά μόνο με τη λέξη περηφάνεια.

Ιωάννα: Είναι σαν να εγγράφεις μια υποσημείωση σαν να σημειώνεις κάτι, μια παρουσία, ένα ψήγμα στην αθανασία. Δηλαδή αυτό το πράγμα που εμείς τώρα φτιάχνουμε και το οποίο ελπίζουμε και φανταζόμαστε και πιστεύουμε ότι θα συνεχίσει να υπάρχει, το κρασί – το ξέρεις πάρα πολύ καλά – θέλει υπομονή, δεν είναι κάτι που το φτιάχνεις τώρα. Αυτό μπορεί σε δεκαπέντε χρόνια κάποιος να το πίνει ή κάποιος να το έχει βελτιώσει, δηλαδή είναι κάτι που θα προχωράει και βάζεις εσύ μια υπογραφή σε κάτι που θα υπάρχει και μετά από εσένα. Νομίζω ότι για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι, στην ηλικία που είμαι εγώ – ο Χαρίτος είναι πιο μικρός – εξακολουθούν και θέλουν να κάνουν πράγματα…. Σου δίνει την αίσθηση ότι συμμετέχεις στη διαδικασία της αθανασίας. Σαν να παλεύεις τη θνητότητα Εννοώ ότι τα πράγματα θα προχωράνε και μετά την ύπαρξη τη δική σου, αν θες σε φιλοσοφικό επίπεδο. Γιατί πολλοί θα αναρωτιούνται: Τι θέλετε τώρα εσείς; Έχετε τις δουλειές σας. Τι θέλετε τώρα και δαπανάτε ενέργεια και χρήμα Ή αγωνία γιατί το να οινοποιήσεις είναι αγωνία, δεν είναι το βάζω και έγινε μόνο του. Πιστεύω ότι αυτό είναι. Δηλαδή εάν με ρωτούσες φιλοσοφικά, γιατί άνθρωποι της δικής μου ηλικίας ξεκινάνε κάτι τώρα, θα σου έλεγα ότι είναι αυτό. Μια προσπάθεια να αφήσεις ένα ίχνος. Θα ήθελα τρεις ζωές να φτιάξω όλα τα blends που σκέφτομαι

Αν δεν μπαίνω σε πιο προσωπικά θέματα, ο πατέρας σας όταν είδε τις πρώτες φιάλες, σας είπε κάτι;

Ιωάννα: Ξέρεις πόσες φορές σκεφτόμαστε, αχ να ήταν εδώ τώρα να έβλεπε… άραγε θα επικροτούσε αυτό που κάνουμε;

Χαρίτος: Ο πατέρας μας πρόλαβε για δύο – τρία χρόνια την εμφιάλωση, πάρων σε όλα τα στάδια του τρύγου και της οινοποίησης…

Ιωάννα: Και η μάνα μου! Είμαστε μητριαρχική οικογένεια…(γέλια)

Χαρίτος: …και όχι μόνο ήταν περήφανος αλλά είχε και άποψη, όχι έτσι, όχι αλλιώς, μικρή οξύτητα, χαμηλοί βαθμοί, είχε άποψη όταν κάναμε την οινοποίηση. Σαφώς επικροτούσε και ήταν χαρούμενος για αυτά που κάναμε.

Ιωάννα: Οι γονείς μας πέθαναν μαζί, τους χάσαμε και τους δύο το 2014, και η μάνα μου παρά το γεγονός, ότι ήταν πολύ κοντά στο τέλος, μου έλεγε: “Στο κάτω αμπέλι πρέπει να προσθέτουμε κάλλιο”. Πάντα ήξερε ακριβώς τι πρέπει να γίνει.

logoΠοιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον του Κτήματος; Ποια τα σχέδιά σας;

Ιωάννα: Το μέλλον του Κτήματος εγώ το βλέπω και στον οινοτουρισμό, θεωρώ ότι πρέπει να δώσουμε πολύ μεγάλη σημασία σε αυτό και σε επίπεδό όπως αυτό που τα κάνουμε όλα, δηλαδή επαγγελματικό όχι ερασιτεχνικό. Πιστεύω επίσης ότι θα πάμε και πολύ καλά στις εξαγωγές, ιδίως στη Μαυροδάφνη, έχουμε ποντάρει πολύ στη Μαυροδάφνη και νομίζω σωστά γιατί ήδη από φέτος έχει μια απήχηση έτσι όπως τη θέλουμε και όπως την περιμένουμε, νομίζω ότι θα πάει πολύ καλύτερα. Ως μικροί παραγωγοί και ιδιοκτήτες ενός boutique οινοποιείου έχουμε στόχο συγκεκριμένες αγορές στο εξωτερικό, συγκεκριμένες χώρες και συγκεκριμένες αγορές μέσα σε αυτές τις χώρες. Άρα προετοιμάζουμε στρατηγικό σχέδιο marketing για αυτές τις χώρες και πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε.

Χαρίτος: Αυτή τη στιγμή δίνουμε στην Αγγλία Λόγω και της κρίσης όταν αυξηθεί ο όγκος της παραγωγής η εξωστρέφεια είναι επιβεβλημένη. Αρχίσαμε εξαγωγή στην Αγγλία και έχουμε και άλλες χώρες, τις οποίες θα καλύψουμε επιλεγμένα από τα επόμενα χρόνια ξεδιπλώνοντας μια στρατηγική που θα στηρίζει και θα προβάλλει τις γηγενείς ποικιλίες που παράγουμε. Μαυροδάφνη, και το Μοσχάτο…

Η συνέντευξη με τον Χαρίτο και την Ιωάννα Χαριτάτου θα μπορούσε για εμάς να κρατήσει ώρες καθώς δείχνουν ανεξάντλητοι από πλευράς πραγματικών συναισθημάτων και αγάπης για το κρασί. Ίσως για αυτό κατάφεραν όχι μόνο να αναστήσουν την οινική παράδοση της οικογένειάς τους αλλά και να προχωρήσουν ακόμα παρακάτω.

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like