Chateau Palmer

by GreekCellar
63 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Ο φίλος μου ο Χρήστος ( έχουμε χαθεί εσχάτως αλλά παρακολουθώ τα νέα του μέσα από το site ) κάθε φορά που πίναμε κρασί μου έλεγε: το καλό κρασί είναι το κόκκινο κρασί.

Δεν είναι ο μόνος νομίζω. Γενικά στην Ελλάδα θεωρούν πολλοί ότι το κόκκινο είναι ανωτέρας ποιότητας κρασί. Ίσως γιατί νομίζουν ότι μόνο το κόκκινο παλαιώνει, ( και γιατί δηλαδή το παλαιωμένο είναι καλύτερο από το φρέσκο;), ίσως γιατί νομίζουν ότι μόνο το κόκκινο περνάει από βαρέλι ( και γιατί το καλό κρασί πρέπει να περάσει υποχρεωτικά από βαρέλι;), ξέρω κι εγώ…

Μάταια εγώ του έλεγα ότι ίσως το πιο ακριβό κρασί στον κόσμο είναι άσπρο (και γλυκό μάλιστα ) ότι και τα άσπρα παλαιώσουν, ότι και τα άσπρα περνάνε από βαρέλι, ότι με τα φαγητά που τρώμε στην Ελλάδα πιο πολύ πάει το άσπρο, ότι τα άσπρα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αρώματα και γεύση, τίποτα..

Κόκκινο αυτός και ξερό ψωμί..

Ήταν και απόλυτος. Είχε νομίζω διαλέξει τον Κοκκινόμυλο του Τσέλεπου και θεωρούσε ότι αυτό είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην αγορά… Γενικά πάντως δεν ήταν ( ούτε είναι) πότης, πρόσεχε και την δίαιτα του και το ποτό. Εκτός αν συνέβαινε καμιά αναποδιά… Τότε γινόταν λιώμα…
Ένα βράδυ μας είχε καλέσει σπίτι του. Μαγείρευε η Λίνα. Είχαν μείνει από κρασί όποτε κατέβηκε στο υπόγειο ( η Λίνα φυσικά χα χα) και έφερε κάτι κρασιά που του είχαν στείλει δώρο . Δεν τα ήξερε..
Ξαφνικά βλέπω στο τραπέζι 2-3 Chateau Palmer. Δαγκώθηκα. Να του το πω;
Ντρέπομαι που το λέω αλλά το κράτησα για τον εαυτό μου. Τι να του πω; Ότι είναι σπουδαίο κρασί και πρέπει να το κρατήσει. Ότι μένει στην κάβα ίσως και 30 χρόνια. Ότι δεν αξίζει να το πιούμε έτσι στην πλάκα.. Ήθελα να το δοκιμάσω..
Στην πρώτη γουλιά του λέω. Pas mal.. Έκανα και τον δύσκολο.. Οι άλλοι συνέχισαν την συζήτηση για τα πολιτικά, τις ειδήσεις, την τηλεόραση, τα ratings, έπιναν το κρασί χωρίς  να του δίνουν μεγάλη σημασία κι εγώ αφοσιώθηκα στο κρασί. Ωραίο, μεστό, με σώμα.. ούτε θυμάμαι του πότε ήταν, γενικά μια εμπειρία. ( Από το Margaux, 40% Merlot. 50% Cabernet και λίγο Petit Verdot νομίζω). Στο τέλος είχα γίνει ντέφι και ξέχασα να τον ρωτήσω ποιος μερακλής του είχε στείλει τις φιάλες δώρο.
Είμαι περίεργος ( ακόμα)…

Μανόλης Καψής

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like