Απ. Μούντριχας – Λένγκα Γρηγοριάδου: Αβάντι(ς) στη ζωή και στο κρασί!
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Χαμογελαστοί, με πάθος για την δουλειά τους, δυναμικοί και οι δύο, ο καθένας από το πόστο του. Με υπομονή και επιμονή στη ζωή, στο αμπέλι, στο κρασί, με σεβασμό ο ένας για τον άλλο. Και οι δύο ενωμένοι προσπαθούν, εξελίσσονται και ανεβάζουν τον πήχη ψηλά.

Ο Απόστολος χαρακτηρίζει την Λένγκα «το καλύτερο κρασί της ζωής μου… αυτό που με τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερο…»

Κάναμε την συνέντευξη όπως ήταν φυσικό και στους δύο ταυτόχρονα. Ήταν απολαυστικοί…όσο δεν φαντάζεστε.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το κρασί;

Λένγκα: Η μητέρα μου είχε ένα κατάστημα χονδρικής και λιανικής πώλησης με σοκολατάκια. Παράλληλα διέθετε και πολλές ετικέτες ελληνικού και ξένου αμπελώνα. Έμπαινε λοιπόν κόσμος στο μαγαζί, που ψαχνόταν και για κρασιά. Άρχιζαν οι ερωτήσεις και… οι σπουδές μου ως τότε στο χορό και την χορογραφία δεν μου έδιναν τα εφόδια να απαντήσω για τα κρασιά. Αυτό δεν μου άρεσε. Είμαι τελειομανής. Έπρεπε να ξέρω να απαντήσω. Οπότε έδωσα εξετάσεις και πέρασα οινολογία, έκανα δύο χρόνια γευστικές δοκιμές σεμινάρια, στη συνέχεια στη σχολή του Κωνσταντίνου Λαζαράκη (WSPC) μέχρι και το Diploma in Wine & Spirits. Μέχρι τότε βέβαια πρέπει να σας πω οτι είχα πουλήσει πολύ κτήμα Μούντριχα,  χωρίς να γνωριζόμαστε. (γέλια)

Απόστολος : Εγώ προέρχομαι από μια περιοχή που την λένε Αμπέλια στην  Χαλκίδα. Οι πρώτες μου σπουδές ήταν οικονομικά. Βρέθηκα λοιπόν φοιτητής το ‘88-‘89 στην Αθήνα και δεν ξέρω πως… άρχισα να ψάχνομαι με το κρασί. Μου άρεσε, πίναμε στο σπίτι κρασί και μου μπήκε το μικρόβιο να ψάχνω να βρω ετικέτες της εποχής. Είχα συγκλονιστεί με την Μαλαγουζιά – Ασύρτικο του Βαγγέλη του Γεροβασιλείου, που τότε την έλεγε Chateau Bon Soleil. Μετά το έκανε κτήμα Γεροβασιλείου. Παίρνω λοιπόν ένα τέτοιο μπουκάλι και πηγαίνω σε ένα θείο μου γεωπόνο. Του λέω: «μπάρμπα τέτοιο κρασί μπορούμε να κάνουμε; Μου λέει: «αν έχεις ποικιλίες, αν έχεις αμπέλια, αν εχεις τεχνολογίες, αν έχει ψύξη εάν, εάν, εάν, τότε μπορείς…»

Το 1990 ξεκινήσαμε με τον πατέρα μου και ξηλώσαμε ένα κομμάτι δυόμιση στρέμματα με ελιές και φυτέψαμε το πρώτο «παράνομο» Sauvignon Blanc, που το είχα πάρει από την Μαρία την Ζουμπούλη. Το 1994 που έδωσε την πρώτη ψευτοσοβαρή του παραγωγή μαζί με Σαββατιανό και Ροδίτη – που υπήρχε από τον πρώτο αμπελώνα στο χωριό – φτιάξαμε 3.652 φιάλες αλλά εμφιαλώσαμε σε άλλο οινοποιείο. Δεν είχαμε οινοποιείο τότε… Το ‘96 πρωτοέβγαλα το Ροζέ, τις «Αμυγδαλιές» που λέμε σήμερα, και τον πρόγονο του Κτήματος του Ερυθρού Syrah με Grenache.Το 1999 ξεκινήσαμε να οινοποιούμε και να εμφιαλώνουμε στο κτήμα με πολύ αγώνα, πολύ προσπάθεια και πολύ επιστημονική έρευνα . Όλο αυτό το διάστημα έχω προσπαθήσει να πλαισιωθώ από ανθρώπους που ξέρουν καλά το κρασί για να το μάθουν και σε εμένα. Έκανα κι εγώ διάφορα σεμινάρια και εδώ και στην Γαλλία.

Το 2004 έβαλα στην ομάδα και στην ζωή μου Λένγκα. Από τότε και μετά η εξέλιξή μας γινόταν με γεωμετρική πρόοδο. Είμαστε δύο άνθρωποι που αγαπάμε με πάθος την κοινή μας δουλειά και έχουμε φτάσει εδώ που είμαστε σήμερα.

Ερώτηση: Θα μας πείτε πως γνωριστήκατε;

Λένγκα :Όχι… (γέλια)

Απόστολος: Ναι αμέ! Η Λένγκα λέει σεμνά ότι σπούδασε. Όμως στην πραγματικότητα εξελίχθηκε σε ένα από τα καλύτερα στελέχη πωλήσεων κρασιού, οπότε εγώ την γνώρισα ως υπεύθυνη Βορείων Προαστίων μιας εταιρείας. Θαύμαζα την δουλειά της, θαύμαζα και την ίδια… τότε λέω: «Απόστολε είναι η ώρα να κάνεις ένα ωραίο δώρο στον εαυτό σου»  Δεν με ήθελε, ούτε με κοίταζε… (γέλια). Της πήρε ένα εξάμηνο ώσπου το κατάλαβε…  και τελικά είναι το καλύτερο κρασί μου… και κρασί που με το χρόνο παρόλο που είναι λευκό, γίνεται πολύ καλύτερο…

 

Ερώτηση: Από το Αβαντίς τι καινούργιο περιμένουμε;

Απόστολος: Όταν απαντώ σε αυτή την ερώτηση απαντάω ψέματα. Λέω ό,τι φτιάξαμε – φτιάξαμε και εδώ είμαστε. Το μυαλό μου όμως μέσα «καίγεται». Έχουμε σχεδόν ολοκληρώσει μια επέκταση στο οινοποιείο στην Εύβοια, έχουμε τελειώσει ένα χώρο υπερσύγχρονης εμφιάλωσης. Είμαστε σε μια διαδικασία να φτιάχνουμε συνεχώς αμπέλια, γιατί από το αμπέλι ξεκινούν τα πάντα… Έχουμε φτιάξει και θα κυκλοφορήσουμε μια σειρά από κρασιά με βάση το Syrah, η οποία είναι ουσιαστικά off trade αλλά είναι για τις δικές μας αναζητήσεις. Πρόκειται για ένα syrah χωρίς θειώδες και ένα αφρώδες syrah που είναι ιδέα της Λένγκας από την αρχή που γνωριστήκαμε. 14 χρόνια τώρα… έχει πολύ υπομονή. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος το αναγνωρίζω.

Τα τελευταία 5 χρόνια κάναμε ένα δειλό βήμα στην Σαντορίνη που τώρα παίρνει σάρκα και οστά.  Και το 2017 θα οινοποιήσουμε στο δικό μας επισκέψιμο οινοποιείο. Από 1η Ιουλίου θα είναι έτοιμο να λειτουργήσει και επισκέψιμα και είστε οι πρώτοι που το λέμε.

Ερώτηση: Υπάρχει ένα κρασί που δεν αφήνει ο ένας τον άλλο να το φτιάξει;

Λένγκα:  Ο Απόστολος δεν ήθελε να φτιάξουμε το Gewurtztraminer σε καμιά περίπτωση. Το προσπαθούσα δύο χρόνια και τελικά το κατάφερα. Όλοι νομίζουν ότι έχω ονοματίσει εγώ το κρασί. Ήταν ιδέα του Απόστολου. Μου λέει « ξέρεις; αφού με πίεσες τόσο πολύ και αφού πιστεύεις τόσο πολύ την ποικιλία πρέπει να έχει το όνομά σου».

Απόστολος:  Κατά καιρούς ναι, δεν με αφήνει…αλλά  λόγω χαρακτήρα δεν μπορώ να σταματήσω. Εγώ στο τέλος θα το βγάλω.  Μου λέει ότι βγάζω πράγματα, που αρέσουν μόνο σε εμένα.

Ερώτηση: Το όνομα Άγιος Χρόνος πως βγήκε;

Απόστολος: Το αμπελοτόπι αυτό το φυτέψαμε το 1997 με αγάπη και με πολύ καλό σχεδιασμό σε μια πλαγιά, που όταν την αγοράσαμε μας θεωρούσαν τρελούς που την πήραμε. Ήταν μια προσπάθεια να σχεδιαστεί από την αρχή ένα μεγάλο κρασί. Αμπελοτόπι, ποικιλίες, κλώνοι… Κάποια στιγμή, που έφτασε να είναι όλο το κρασί στα βαρέλια και πήγαινε καλά, ψάχναμε όνομα. Περπατάω μια μέρα, λοιπόν, στην Πατριάρχου Ιωακείμ και βλέπω ένα βιβλίο  με τίτλο «Άγιος ο καπνός». Λέω: «το ‘χω .. είμαι πολύ κοντά». Ώσπου να γυρίσω σπίτι λέω θα το πούμε «Άγιος Χρόνος». Μου λένε, ωραίο αλλά τι;  Απαντάω.. σε εμάς τι είναι άγιο στο κρασί; Ο χρόνος είναι… γιατί περιμέναμε 8 χρόνια να δώσει το αμπελοτόπι, περιμέναμε 12 χρόνια να δοκιμάσουμε «Αγίους Χρόνους» 12 ετών. Ο χρόνος στο κρασί είναι ευεργέτης, στο αμπέλι είναι ευεργέτης αλλά και σε μας τους ίδιους οινοποιητικά. Δεν κάνω το ίδιο κρασί που έκανα το ‘94.

 

Πόσο χρόνο περνάτε μαζί στη δουλειά;

Λένγκα: Πόσο χρόνο περνάμε; Εξαρτάται την περίοδο….(γέλια). Η δουλειά είναι χωρισμένη έτσι κι αλλιώς. Κάνει άλλα πράγματα ο Απόστολος και άλλα πράγματα εγώ. Οπότε μπορεί να ξεκινήσουμε την ημέρα μας με γευστικές δοκιμές δεξαμενών ή βαρελιών στο οινοποιείο και να πάμε μια βόλτα στα αμπέλια – πολύ αγαπημένη μας συνήθεια… Μπορεί όμως να τύχει να μιλήσουμε το πρωί «καλημέρα – καλημέρα» και να ξαναμιλήσουμε το μεσημέρι ή το απόγευμα.

Απόστολος: ή μπορεί να έχουμε αρπαχτεί στη δουλειά και να μιλήσουμε μετά από δύο μέρες (γέλια)

Λένγκα: Όλα παίζουν. Σεβόμαστε πολύ ο ένας τον άλλον και επειδή είμαστε και οι δύο δημιουργικοί κάνουμε υπομονή και αμοιβαίες υποχωρήσεις με τα θέλω μας. Ο καθένας όμως προσπαθεί για το κοινό καλό. Νομίζω ότι σε μια δουλειά ο καθένας πρέπει να απασχολείται σε αυτό που είναι πιο καλός.

..Είμαστε ένα φυσιολογικό ζευγάρι που αγαπάμε την κοινή ζωή μας!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page