Αντώνης Παπαντώνης: Το αμπέλι ήταν σαν να βγήκε από μέσα μου

by GreekCellar
151 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Απαρνήθηκε μια πιο κοσμική ζωή και ενδεχομένως κάποια θέση σε μια μεγάλη εταιρία καθώς οι σπουδές του στις ΗΠΑ θα του επέτρεπαν κάτι τέτοιο και αποφάσισε να φυτέψει αμπέλι. Παράλληλα με τη ζωή στη φύση που τόσο απολαμβάνει δίνει μάθημα ζωής συμμετέχοντας στον κλασσικό Μαραθώνιο, που όπως και ο ίδιος λέει είναι εκτός από εμπειρία και σύμβολο της νίκης του πνεύματος έναντι της βαρβαρότητας. 

Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με το κρασί;

Το κρασί μου άρεσε πάντα, είχα συνηθίσει έτσι από τα οικογενειακά τραπέζια της Κυριακής. Γεννήθηκα στην Αθήνα και σπούδασα και στις ΗΠΑ. Eκεί εργάστηκα σε διάφορες τεχνικές εταιρίες. Στη συνέχεια όμως μου έλειπε η Αθήνα, αλλά  τότε το 1978 όταν γύρισα, δεν ήταν όπως την είχα αφήσει. Είχε περισσότερο κόσμο, πολύ σκόνη νέφος και έτσι αποφάσισα με τις οικονομίες που είχα μαζέψει από το εξωτερικό να πάω στην επαρχία και να γίνω αμπελουργός. Βρήκα ένα κτήμα, ένα χέρσο κομμάτι γης στο Μαλανδρένι Αργολίδος, ένα ορεινό χωριό που ανήκει στη ζώνη κρασιών Νεμέας. Πήρα αυτή την έκταση, δημιούργησα πεζούλες και τις φύτεψα με Αγιωργίτικο και έζησα περίπου 25 χρόνια παράγοντας σταφύλι. Μετά αποφάσισα να γίνω και οινοποιός γιατί έβλεπα ότι το σταφύλι που έστελνα στα οινοποιεία γινόταν χύμα κρασί. Έτσι βρήκα έναν χώρο στο Άργος και έφτιαξα εκεί το οινοποιείο, που λειτουργεί τα τελευταία 20 χρόνια.

Πώς προέκυψε όμως η ιδέα της αμπελουργίας;

Δύσκολο να σου πω ακριβώς πως. Ίσως ήταν κάτι που βγήκε από μέσα μου και με πήγε προς τα εκεί. Είμαι άνθρωπος που δεν του αρέσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις . Ήθελα να ζήσω κοντά στη φύση και να βγάζω τα προς το ζην. Τα πρώτα χρόνια, είχα άλογο, είχα σκυλιά, αλλά δεν έβγαινε οικονομικά η ζωή έτσι, ήταν δύσκολη. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω και το οινοποιείο. Μου είχαν προτείνει να ασχοληθώ με τα πορτοκάλια, όμως δεν είχε το ενδιαφέρον που είχε το αμπέλι. Τότε που ξεκίνησα πολλοί με κορόιδευαν, με θεωρούσαν τρελό. Έλεγαν ότι έριξα πεταμένα λεφτά στο βουνό, ότι όλοι φεύγουν στις πόλεις και εγώ πήγαινα να ζήσω στο χωριό. Νομίζω ότι παρά το γεγονός ότι ήταν δύσκολα χρόνια από οικονομικής πλευράς, ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.

Μη γνωρίζοντας τίποτα για το αμπέλι, πως ξεκινήσατε;

Πήρα μαθήματα αμπελουργίας, στη σχολή του υπουργείου Γεωργίας και διάβασα πολύ για τ’ αμπέλια. Ξεκίνησα μετά να φυτεύω, έκανα και λάθη, αλλά πήγαινε καλά το αμπέλι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 320 μέτρα από τη θάλασσα, έχει καλό προσανατολισμό είναι μεσημβρινό, έχει θέα και προς τη θάλασσα με αποτέλεσμα να έχει πρωιμότητα.

Η ιδέα για το οινοποιείο πως προέκυψε;

Ήταν η περίοδος που ο Χατζημιχάλης είχε μεγαλουργήσει και ξεκινούσε και άλλα μικρότερα οινοποιεία. Αρχικά είχα βρει συνέταιρο, όμως δεν προχώρησε όμως η συνεργασία μας κι έτσι ξεκίνησα με τη αδελφή μου κι έναν φίλο. Πήραμε τα πρώτα μηχανήματα, βαρέλια από τη Γαλλία, αντί για εκραγιστήρα βγάζαμε τις ρώγες με τα χέρια, τις ξεχωρίζαμε, ήταν ωραία ιστορία. Το πρώτο κρασί βγήκε το 1993, 100% Αγιωργίτικο. Ήταν το «Μηδέν Άγαν»,.

Ποια είναι τα συναισθήματά σας όταν βγήκε η πρώτη φιάλη κρασί;

Ήμουν πολύ ευχαριστημένος και μάλιστα ήταν πολύ καλό από την αρχή, αλλά από τότε κάθε χρόνο βελτιώνεται.

Έχετε προχωρήσει και σε εξαγωγές;

Η παραγωγή μου είναι μικρή, η δυναμικότητα του οινοποιείου μπορεί να φτάσει τις 150.000 φιάλες τον χρόνο. Τις εποχές που το οινοποιείο αναπτυσσόταν σε ετήσια βάση, έβγαζα γύρω στις 80.000, τώρα βρισκόμαστε περίπου στις 40.000 με 45.000. Από αυτά το 90% είναι το Μηδέν Άγαν και το 10% το Μέτρον Άριστον. Από το σύνολο της παραγωγής κάτι λιγότερο από τη μισή ποσότητα την εξάγω στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, το Βέλγιο και άλλες χώρες, όπως την Αυστραλία, τη Γαλλία και την Κύπρο.

Πόσο δύσκολο είναι να μπει ένα κρασί στις αγορές του εξωτερικού;

Τώρα δεν είναι και τόσο δύσκολο γιατί έχουν πέσει αρκετά χρήματα από την ευρωπαϊκή κοινότητα, τα οποία έχουν αξιοποιηθεί από εμάς τους οινοποιούς. Επιπλέον έχει γίνει διαφήμιση για το ελληνικό κρασί στο εξωτερικό, οπότε οι ξένοι το δοκιμάζουν, βλέπουν ότι έχει βελτιωθεί κατά πολύ η ποιότητα του σε σχέση με το παρελθόν, κι έτσι αρχίζει και έχει μεγαλύτερη ζήτηση. Για παράδειγμα στην Αμερική ένα καλό εστιατόριο θα πρέπει πλέον να έχει και ελληνικά κρασιά, ενώ παλιά τα ελληνικά κρασιά υπήρχαν στην κατηγορία “the others”, όπου υπήρχαν κρασιά από Βουλγαρία, Τουρκία κλπ. Αυτό σημαίνει ότι άρχισαν να μας παίρνουν στα σοβαρά. Τα παλαιότερα το αγόραζαν μόνο οι Έλληνες του εξωτερικού, πήγαινε στη Γερμανία και στην Αμερική στα ελληνικά εστιατόρια, που εκεί ήταν συνήθως τα φθηνά κρασιά. Πριν από 40 χρόνια οι Έλληνες δεν ξέραμε ούτε να πιούμε, ούτε να φτιάξουμε κρασί. Αυτό που πίναμε ήταν κάτι που είχε μέσα πολύ ρετσίνι. Εγώ θα το έλεγα ένα χοντροκομμένο κρασί, συχνά οξειδωμένο. Τώρα αυτό έχει αλλάξει γιατί πια ξέρουμε να φτιάχνουμε ωραία κρασιά.

 

Πώς βλέπετε να κινείται το ελληνικό κρασί από εδώ και πέρα;

Είναι μια δύσκολη ερώτηση αυτή. Μάντης δεν είμαι, αλλά ξέροντας την ιστορία του ελληνικού κρασιού και κρίνοντας την ποιότητα του, μάλλον πρέπει να είναι ευοίωνο το μέλλον του, αν η χώρα μας ξεπεράσει βέβαια την κρίση. Αρχίζουν οι ελληνικές ποικιλίες και γίνονται γνωστές με προμετωπίδα το ασύρτικο της Σαντορίνης. Προβλέπω πάντως ότι θα έρθουν και αρκετοί ξένοι να αγοράσουν τα οινοποιεία μας, που είναι φθηνά τώρα και να παράγουν κρασί ελληνικό με ξένα κεφάλαια. Αυτό είναι καλό, απ’ την άποψη ότι θα μυηθούν  οι ξένοι στα ελληνικά κρασιά. Σίγουρα, πάντως, μόνο οι Έλληνες οινοποιοί είναι εκείνοι που θα πρέπει να δουλέψουν για να ανέβει το ελληνικό κρασί στην διεθνή εκτίμηση. Έχουμε πολύ καλούς οινοποιούς, οι οποίοι λαμπρύνουν το ελληνικό κρασί, όπως ο Γεροβασιλείου, ο Σκούρας και κάποιοι άλλοι. Ο Χατζημιχάλης έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο και αποτέλεσε το παράδειγμα για όλους τους μετέπειτα νέους μικρούς οινοποιούς. Σε όλους αυτούς οφείλουμε ευγνωμοσύνη!

Τι γίνεται με τον ΕΦΚ και πόση ζημιά έκανε στα οινοποιεία;

Χωρίς υπερβολή αυτό ο ειδικός φόρος μας γονάτισε.  Τα μεγάλα οινοποιεία, αυτά που παράγουν πάνω από 100 τόνους κρασί τον χρόνο είναι υποχρεωμένα να έχουν φορολογική αποθήκη και ό,τι πουλάς θα πρέπει να περνάει από την αποθήκη. Αυτό προϋποθέτει μεγάλη γραφειοκρατία. Τα μικρά οινοποιεία γλυτώνουν την πολύ γραφειοκρατία, αλλά είναι αναγκασμένα να πληρώνουν 250 ευρώ ανά τόνο σε τέσσερις δόσεις είτε τα πουλήσεις είτε όχι. Ξαφνικά πρέπει να πληρώνεις για κάτι που ποτέ δεν ξέρεις, αν θα πάρεις τα χρήματά σου πίσω. Για εμάς τους μικρούς είναι θάνατος.

 

Πάμε τώρα λίγο στον Μαραθώνιο. Πώς προκύπτει όλο αυτό;

Από παλιά γυμναζόμουν, έτρεχα στην Αμερική, έκανα περίπου 7 χιλιόμετρα κάθε πρωί. Όταν έμενα στην Αθήνα τρέχαμε μαζί με φίλους στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου και αποφασίσαμε να τρέξουμε και στον Μαραθώνιο. Τότε ,το 1976 ,τον Μαραθώνιο δεν τον διοργάνωνε ο ΣΕΓΑΣ, αλλά μια γερμανική ομοσπονδία, η οποία έφερνε αρκετούς Γερμανούς για να τρέξουν. Την πρώτη φορά που πήγαμε με την παρέα μου, υπήρχαν και κάτι Αμερικανοί πεζοναύτες από τη βάση της Νέας Μάκρης, οι οποίοι είχαν προπονητή και αθλητικό εξοπλισμό, που εμείς δεν τον είχαμε καν ονειρευτεί. Τότε το ρεκόρ μου ήταν γύρω στις 4,5 ώρες. Μετά με το αμπέλι και το οινοποιείο δεν προλάβαινα να συνεχίσω. Όμως πέρυσι αποφάσισα να ξανατρέξω. Ωστόσο λόγω ενός προβλήματος που προέκυψε στη μέση μου – και δεν έπρεπε να την καταπονήσω – με περιόρισε στο να συμμετέχω με δυναμικό βάδην. Το έκανα περίπου σε 7,5 ώρες. Ο Μαραθώνιος είναι μια εμπειρία. Είναι μια εποποιία των σωματικών και ψυχικών δυνάμεων και συμβολίζει τη νίκη της θέλησης και  του πνεύματος κατά της βαρβαρότητας.

Ποιο είναι το συναίσθημα να ξανακάνει κάποιος Μαραθώνιο;

Είναι μεγάλη η συγκίνηση, τουλάχιστον για μένα. Όταν μπαίνω μέσα στο στάδιο θεωρώ ότι πετώ, είναι κάτι που αδυνατώ να περιγράψω με λόγια, γιατί το συναίσθημα ξεχειλίζει και χαλάει τον ειρμό μου.

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like