Ανδρέας Ματθίδης: Η ζωή μου μέσα από το κρασί

by greekcellar-admin
581 views
Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

Στις περισσότερες των περιπτώσεων όταν κάποιος ξεπερνάει τουλάχιστον την τρίτη δεκαετία σε έναν επαγγελματικό κλάδο έχει μεν συσσωρεύσει εμπειρία αλλά έχει αρχίσει επίσης να θεωρεί πως η επαγγελματική του ζωή έχει περάσει στον αστερισμό της ρουτίνας. Μιλώντας λίγες ημέρες πριν από τη συνέντευξη με τον Ανδρέα Ματθίδη άρχισε να ψυχανεμίζομαι ότι δεν πρόκειται για έναν τύπο, που βαριέται πλέον να μιλάει για το κρασί, αλλά για έναν άνθρωπο που παρά το γεγονός ότι έχει κλείσει πολλές δεκαετίες στον κλάδο, αντιμετωπίζει κάθετί που έχει να κάνει με το κρασί και τη γαστρονομία με τον ενθουσιασμό εφήβου στα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα. Η συνάντηση επιβεβαίωσε την αίσθηση που είχα αποκομίσει και η συνέντευξη αποδείχθηκε συναρπαστική…

Συνέντευξη στον Σπύρο Δράκο

Πόσα χρόνια κλείνετε στο κρασί φέτος;

Όλο το ταξίδι στον γαστρονομικό και οινικό κλάδο ξεκίνησε για μένα το 1981, όταν πήγα στην Ανωτέρη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων της Ρόδου, την περίφημη Α.Σ.Τ.Ε.Ρ. Αυτή η Σχολή είχε γίνει γνωστή γιατί είχε ένα σύστημα με βάση το οποίο ο πρώτος και ο δεύτερος της Σχολής, πήγαιναν με δική τους επιλογή στα 3-4 top πανεπιστήμια του κόσμου για την τουριστική βιομηχανία.  Τότε ήταν το Cornell, το FIU κλπ. Ο πρώτος και ο δεύτερος λοιπόν έπαιρναν την υποτροφία και πήγαιναν, υπέγραφαν όμως ένα συμφωνητικό πως όταν αποφοιτούσαν,   για τα επόμενα πέντε χρόνια θα δίδασκαν επί πληρωμή στη Σχολή.  Έφτασε λοιπόν η Σχολή να έχει μόνο τέτοιους καθηγητές. Το 1981 πήγα λοιπόν στη Σχολή, ήμουν ο πρώτος μαθητής και έλεγα φεύγω. Τη δεύτερη χρονιά που επεξεργαζόταν το ΠΑΣΟΚ τι γίνεται στην Παιδεία και επειδή ο νόμος ήταν χουντικός τον ακυρώνει αλλά χωρίς να κάνει όμως κάτι διαφοροποιημένο, – γιατί αυτή είναι η βιομηχανία της Ελλάδας – και ουσιαστικά αν και ήμουν ο πρώτος με βαθμό σχεδόν 20 δεν πήρα υποτροφία ούτε για ελληνικό πανεπιστήμιο. Ακόμα και εκεί έδωσα εξετάσεις να μπω. Δυστυχώς αυτή η Σχολή έχει πάει στα τάρταρα. Εκεί άρχισα να ερωτεύομαι το κρασί και τη γαστρονομία και τι πάει να πει Food and Wine Matching.

Από το λύκειο είχατε στο μυαλό σας τη συγκεκριμένη σχολή; Τον τουρισμό;

Όχι καμία σχέση.  Ο αρχικός μου προσανατολισμός ήταν να γίνω ηλεκτρονικός – μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Όταν όμως έδινα εξετάσεις με χτύπησε ένα αυτοκίνητο την ώρα που περνούσα τον δρόμο. Με βρήκε στο πέλμα και έχασα τις εξετάσεις. Πάνε οι εισαγωγικές. Με έπιασε το ανόητο νεανικό πείσμα να μην ξαναδώσω εξετάσεις και επειδή δούλευα τα καλοκαίρια από πριν σε μια εταιρεία catering πήγα εκεί και με δέχθηκαν αμέσως ξανά.  Ήταν όμως 14 Ιανουαρίου στα 20α μου γενέθλια και λέω… Καλά είναι δυνατόν;  Τι θα κάνεις στη ζωή σου; Και είπα θα πάω στην ΑΣΤΕΡ… και όταν τελείωσα πήγα και στην ΑΣΟΕΕ.  Συγχρόνως είχα ξεκινήσει την καριέρα μου στο νεοσύστατο Intercontinental Hotel στην Αθήνα.

Μετά συν-ιδρυτικό στέλεχος στην εταιρεία Πήγασος Catering, η οποία στη συνέχεια έγινε Πλατής Catering. Εκεί πέρασα τα καλύτερα χρόνια της εστίασης, ήταν και τα καλά χρόνια της Ελλάδας.  Το 1997 γνώρισα τον Κυριάκο Φιλίππου, και έτσι το 2000 μετεπήδησα στο Pallas στο Κεφαλάρι σαν διοικητικός διευθυντής αλλά είχα την ευθύνη να διοργανώνω όλα τα γαστρονομικά events του Ομίλου, ένας πολύ μεγάλος όμιλος εταιρειών (ΦΑΓΕ, ΕΒΓΑ, ΜΟΡΝΟΣ, ELBISCO). Το έκανα κάποια χρόνια αυτό και μετά πήγα και έκανα άνοιγμα στην Οινότρια Γη του Κώστα Λαζαρίδη, Εκεί γνωρίστηκα με τον κ.Χρήστο Αργυρού που ήταν Πρόεδρος & Διευθύνων σύμβουλος της Β.Σ Καρούλιας. Το 2008 μεταπήδησα στην Β.Σ. Καρούλιας όπου ανέλαβα όλο το εκπαιδευτικό και το κομμάτι της ανάπτυξης προϊόντων, σε όλο του χαρτοφυλακίου της εταιρείας Καρούλιας. Συγχρόνως όμως υπήρχε από 2005 και σχολείο. Με τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη (σσ. WSPC) είμαστε μαζί από την πρώτη ημέρα που άνοιξε.  Σήμερα είμαι μαζί του ακόμα και διδάσκω σε όλα τα levels. Ακολούθησα τη συμβουλή του «ξέχασε τι ξέρεις» και τα πήρα όλα από την αρχή.

Θα σας πω τη λέξη κρασί και θα μου πείτε τι σας δημιουργεί αυτή η λέξη στο μυαλό…

Είναι ένα κομμάτι απόλυτα συνδεδεμένο με τη ζωή μου. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ημέρα που δεν θα πιω μισό ποτήρι κρασί. Άρα απόλυτη σύνδεση με την ζωή και την καθημερινότητά μου. Και επειδή πιστεύω σε μια λέξη που είναι κλειδί για μένα…είναι πάθος. Πολύ πάθος.

Πώς ζήσατε το ελληνικό κρασί;

Το 1982 στην Α.Σ.Τ.Ε.Ρ.  μου λέει ο πατέρας μου πάμε να βγούμε να πιούμε ένα κρασί Τσικνοπέμπτη. Θυμάμαι πως το πιο ακριβό κρασί της λίστας εκείνη την εποχή ήταν το Santa Elena. Αν σκεφτείς το πώς έβλεπα τότε το κρασί, τι επιλογές είχα και τι επιλογές έχω σήμερα, είναι απίστευτο αυτό που έχει γίνει. Έως τρομακτικό. Δηλαδή σήμερα που η Ελλάδα, πλησιάζει ή έχει περάσει τα 1000 οινοποιεία ανεπίσημα, που βγάζουν ένα εμφιαλωμένο κρασί και το διακινούν μέσα από κάποια δίκτυα ή το εμπορεύονται μόνοι τους, είναι τρομερό αυτό που έχει γίνει. Το πιο σημαντικό – που το βλέπω στη Σχολή (WSPC) περισσότερο είναι η δίψα για μάθηση του απλού καταναλωτή. Δηλαδή αν δεις που ήσουν και που είσαι , η ανάπτυξη έχει ιλιγγιώδη ταχύτητα και είμαστε μια χώρα που δικαιούμαστε να έχουμε αυτή την ανάπτυξη. Από τη δεκαετία του ’70 και μετά είναι ιλιγγιώδες αυτό που συμβαίνει.

Τι το οδήγησε το κρασί σε αυτό το επίπεδο; Ποιοι ήταν αυτοί που το οδήγησαν εκεί;

Ένα πολύ μεγάλο ρόλο έπαιξε η ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ. Η ΕΟΚ μας έβαλε να κατηγοριοποιήσουμε τα κρασιά μας και να κάνουμε μια απεικόνιση εφάμιλλη με εκείνη της Ευρώπης. Αυτό τον ρόλο ανέλαβε η κυρία Κουράκου, έγιναν οι ΟΠΑΠ ζώνες, έγιναν οι τοπικοί οίνοι και αυτό θεωρώ ότι ήταν έναν μεγάλο κίνητρο για να υπάρξουν οι μεγάλοι σοβαροί επενδυτές που θα ξεκινούσαν να μπουν να επενδύσουν και να πούνε υπάρχει και μικρός παραγωγός, ποιοτική οινοποίηση και να φανεί μια εξέλιξη.  Σαφέστατα ο Χατζημιχάλης, οι Λαζαρίδηδες – τα δύο αδέλφια μαζί στο Chateau Lazaridi -, ο Παρπαρούσης, ήταν από τους πρώτους. Υπήρχε μεν ένα Chateau Clauss, ένα Chateau Carras, που ήταν κάποια μεγάλα «σπίτια», από τους πιο  σημαντικούς αμπελώνες της Ευρώπης ειδικά το Chateau Carras.  Από αυτούς ξεκινά η ιστορία και δικαιούνται να λένε πολλά για εκείνη τη νέα εποχή του ελληνικού κρασιού.

Τι συνέχεια πως τη βλέπετε;

Επειδή τυχαίνει να είμαι πάρα πολύ κοντά στις εξελίξεις με την παγκόσμια ένωση των sommeliers  και βλέπουμε τις τάσεις, τι γίνεται στον κόσμο γενικότερα, και επειδή έχουμε πιστέψει πια στην Ελλάδα στις γηγενείς μας ποικιλίες και στο ιδιαίτερο terroir που υπάρχει στη χώρα, αυτό μας διαφοροποιεί και μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό κρασί είναι ένα διαφορετικό κρασί από όσα βγαίνουν σε άλλες χώρες. Ναι μεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα πολύ ωραίο Cabernet Sauvignon – τυχαίο το παράδειγμα – αλλά μπορείς να το βρεις σε κάθε χώρα, Chardonnay επίσης, το να πεις όμως – πάλι τυχαίο το παράδειγμα – Λημνιώνα…δεν την ξέρουν ούτε οι μισοί Έλληνες. Δεν είναι Ξινόμαυρο, δεν είναι Αγιωργίτικο. Βγαίνει κάτι καινούργιο, πριν τη Λημνιώνα ήταν το Μαυροτράγανο, βγαίνει ο Αυγουστιάτης, προχωράνε και άλλες ποικιλίες κάτι που αποδεικνύει ότι η παγκόσμια αγορά αυτό θέλει. Αυτοί που το έχουν καταφέρει πολύ σε αυτό είναι οι Ιταλοί. Η διαφοροποίηση στην παγκόσμια λογική του κρασιού είναι αυτό: Εντοπιότητα, που είμαστε, τι δίνει  η χώρα, το έδαφος, το terroir, ποιες ποικιλίες έχουμε δικές μας. Βλέπεις ότι ποικιλίες όπως το ασύρτικο της Σαντορίνης, το μοσχοφίλερο της Μαντινείας, το αγιωργίτικο της Νεμέας και το ξινόμαυρο της Νάουσας/Αμυνταίου ξεπέρασαν τα σύνορα της χώρας και κάτι λένε, κάτι φωνάζουν πολύ δυνατά !!!

Θα ξεφύγουμε από το ράφι «Others”?

Δεν ξέρω πως θα εδραιώσουμε.  Φύγαμε σιγά – σιγά από το ράφι others αλλά μας φοβάμαι κιόλας.  Δεν φοβάμαι τη δυναμική και την τάση, η οποία είναι ξεκάθαρη, αλλά φοβάμαι επειδή δεν έχουμε στρατηγικό σχεδιασμό και είναι κρίμα που λείπει αυτό από τη χώρα, γιατί η χώρα έχει πολλά ιδιαίτερα να δώσει, αλλά δυστυχώς ο στρατηγικός σχεδιασμός, επηρεάζεται, αλλάζει, δεν υπήρχε το βάρος για να συνεχιστεί, θεωρώ ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία δίνει τα πάντα και αν μπορέσει να υποστηριχθεί από έναν στρατηγικό σχεδιασμό, νομίζω ότι δεν είναι δύσκολο να συμβεί με πολύ καλά αποτελέσματα.

Βλέπουμε να έρχεται στο προσκήνιο η νέα γενικά οινοποιών, ποιες είναι οι δικές σας προβλέψεις;

Γενικά αισιοδοξώ. Από την άλλη δεν ξεχνάω και τις παθογένειες που έχουμε σαν νοοτροπία, ότι είμαστε πατριαρχικές οικογένειες, ότι δύσκολα αφήνουν να λάμψουν οι επόμενοι και να πάνε τα πράγματα λίγο πιο πάνω. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά αστέρια και φωτισμένα παιδιά και αλλάζει και η πατριαρχικότητα στην οικογένεια. Να βοηθήσουν και τα παιδιά τους ακόμα και να ρισκάρουν, ακόμα και να πάνε σε δρόμους που αλλάζουν τη λογική που υπήρχε μέχρι σήμερα. Δεν λέω να την αλλάξουν ολοκληρωτικά, αλλά ένα πείραμα να γίνει μπορεί να δώσει και έναν άλλο δρόμο. Έχουμε φοβερά μυαλά στην Ελλάδα. Είναι σίγουρα έξυπνα παιδιά που θέλουν μια άλλη ώθηση που θα έρθει μέσα από την οικογένεια. Βλέπω σύντομα να αναδεικνύεται πολύ περισσότερο το ελληνικό terroir.

Είστε άνθρωπος της αγοράς. Αντικατοπτρίζεται η αλλαγή μετά την κρίση και στο κρασί;

Τίποτα δεν είναι νομολογία. Δεν πατάς ένα κουμπί και αλλάζουν όλα. Βρίσκομαι σε μια εταιρεία που έχει ένα χαρτοφυλάκιο που δεν είναι μόνο κρασί. Έχει αλκοολούχα ποτά και μάλιστα στην Ελλάδα έχει εδραιωθεί μέσω αυτής της κατηγορίας.  Μέσα στη δεκαετία της κρίσης, ο κλάδος που στήθηκε, έμεινε και κινήθηκε θετικά είναι το κρασί. Το εμφιαλωμένο κρασί και είναι ο πιο σταθερός ανοδικά κλάδος την τελευταία δεκαετία. Το κρασί έμεινε αγέρωχο. Ανεβαίνει πολύ και στο super market. Ο καταναλωτής παίρνει και πιο επιλεγμένα κρασιά. Είναι πολύ θετικό το μήνυμα για τον κλάδο.

Διαγωνισμός για τον Καλύτερο Έλληνα Οινοχόο 2020 !  Ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη προσωπική σας συνεισφορά σε αυτή την τόσο απαιτητική διαδικασία ?

Δεν υπάρχει προσωπική συνεισφορά μιας και το έργο είναι ομαδικό ! Υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια μια Τεχνική επιτροπή της οποίας υπεύθυνος είναι ο Νίκος ο Λουκάκης (2 φορές Νικητής Εθνικών Διαγωνισμών), η επιτροπή αυτή πλαισιώνεται από τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη ΜW, πρόσφατα τον Στάθη τον Τσώκο Head Sommelier του εστιατορίου Aleria και τον ομιλούντα. Η ομάδα αυτή εκτός του ότι «κουβαλάει» τρομερή εμπειρία (να θυμίσω και κάτι προσωπικό, το 2004 ήμουν Τεχνικός διευθυντής του παγκόσμιου διαγωνισμού που διοργανώθηκε από την A.S.I. στη Σαντορίνη και την Αθήνα – από τα δυσκολότερα επαγγελματικά  projects που αντιμετώπισα μέχρι και σήμερα) αυτό που μπορώ να πω ξεκάθαρα είναι ότι  «εμπνέει ασφάλεια» Η φερεγγυότητα είναι το Άλφα και το Ωμέγα που κάνει το θεσμό πολύ ισχυρό !!! αυτή η ομάδα υποστηρίζεται επίσης από μια ποιοτική αλλά αφανή συνεργάτιδα την Πέννυ Γεωργακοπούλου (Smart Ideas) 

Δίπλα στο όνομά σας, φέρεται τον τίτλο AIWS. Τι σημαίνει αυτό για τον Ανδρέα Ματθίδη;

Αυτός ο τίτλος έχει αλλάξει και είναι DipWSET….με εκφράζει πολύ αν και δεν σου κρύβω ότι το μοναδικό που δεν έχω πετύχει στη ζωή μου και θα ήθελα πολύ είναι ο τίτλος MW. Είναι αυτό που πάντα το ήθελα, αλλά δεν αισθάνομαι ότι το έχω εγκαταλείψει. Σαφώς ο τίτλος DipWSET  με τιμά…

Ο τέταρτος MW ?

Έρχονται και άλλοι συνάδελφοι, δεν με απασχολεί η θέση αλλά θα μου άρεσε να είμαι ένα κομμάτι της οικογένειας εκείνης των Masters of Wine.

Κοινοποιήστε το:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Email this to someone
email
Pin on Pinterest
Pinterest

You may also like